PANTASYA Last Part

+Kinagabihan, habang mahimbing na natutulog sina nanay at kuya, ay umiiyak pa rin ako. Walang patid ang pagtulo ng aking mga luha dahil sa sobrang kalungkutan na aking nararamdaman. Hindi ako dinadalaw ng antok.

"Ano na kaya ang ginagawa niya ngayon? Baka sa mga oras na ito ay hinahanap na niya ako. Marahil malungkot siya ngayon, pwede ring galit siya sa akin dahil bigla na lang ako umalis." ang tanong ko sa aking sarili patungkol kay Kuya Carlo. "Hindi pa nagtatagal, namimiss ko na siya." Napapabuntung hininga na lang ako habang nag-iisip.

At dahil sa hindi ako makatulog ay minabuti ko na lang na sariwain ang aming mga alaala ni Kuya Carlo. Tinignan ko ang mga kuha naming larawan kasama si Angel sa pamamagitan ng kanyang niregalo sa akin na iphone. Naroon ang mga bonding moments namin tulad ng pamamasyal sa malls, parke at mayroon din sa bahay. Siyempre meron din kaming pribadong mga kuha ni Kuya Carlo tulad ng isang kuha niya na nakahubot hubad na may pagflex ng kanyang mga muscles at ang aming paghahalikan. Kahit papaano ay nagagawa pa rin akong pangitiin ng mga alaala naming ito.
______
Alas-sais ng umaga nang akoy magising. Medyo masakit ang ulo ko marahil sa kakulangan ko sa tulog ngunit tiniis ko ito. Maghahanda pa kasi kaming pamilya para sa flight namin mamayang hapon.

Habang nag-aagahan ay nag-usap muli kami ng aking kapatid. Si Kuya Arthur ang unang nagsalita. "Ilang oras na lang ang natitira Rico, talaga bang hindi desidido ka na sa desisyon mong umalis ng bansa?"

Napatingin naman ako sa aking kapatid. "Kuya alam kong tutol ka sa aking pasya. Naiintindihan ko naman ang nararamdaman mo eh. Saka gusto ko ring humingi ng paumanhin sa abala ko sa iyo. Napilitan ka pang magresign sa pagtuturo mo para lang sa akin"
"Hindi naman, at huwag kang mag-alala sa akin. Siyempre kapatid kita kaya susuportahan kita." ang nakangiti niyang sagot sa akin. "At saka madali namang makahanap ng trabaho"

Medyo gumaan naman ang dibdib ko sa mga pahayag ni Kuya. Kaya ngumiti na rin ako.Matapos mag-agahan ay nag-umpisa na kamisa pag-eempake ng mga gamit. Habang abala sina nanay at kuya sa pag-aayos ng kanila ay napagpasiyahan kong dumako sa terrace ng aming tinutuluyan. Ngayon ko lang narealize ang kagandahan ng view ng Maynila kapag naroon ka sa isang mataas na gusali. Dahil sa hindi ako makapag-gym ay nagpasiya na lang akong mag ehersisyo sa pamamagitan ng pagpush-ups at pag-iinat ng mga braso.

Tanghali na nang lisanin namin ang tinutuluyan naming hotel para pumunta na sa airport. Habang nasa biyahe ay hindi ko pa rin maiwsan ang maiyak.  Inaalo na lang ako ni nanay.

At nang marating namin ang airport saktong isang oras bago ang schedule ng aming flight, matapos macheck ang aming mga passport ay naghintay na lang kami sa waiting area.
"Anak, may pupuntahan lang kami saglit ng kapatid mo" ang biglang paalam sa akin ni nanay.

Medyo nagtaka naman ako sa sinabing iyon ni nanay. "Saan pa kayo pupunta? malapit na ang oras ng flight natin ah"

"Ah...eh... pupunta kasi ng CR ang kuya mo kaya sasabay na rin ako"
"Ganun ba, teka sasabay na rin ako" ang sagot ko. Ngunit nang akmang tatayo na ako ay pinigilan ako ni kuya. "Dito ka na lang. Wala kayang magbabantay ng mga gamit natin" ang sabi niya sa akin.

Hindi na ako umimik pa. Tama rin naman sila kaya hinayaan ko na silang umalis.

Saktong kalahating-oras na lang bago ang flight ay hindi pa rin bumabalik sina nanay at kuya. Medyo nakaramdam na ako ng pagkainis. Baka maiwan kami ng eroplano. Kaya nagpasiya akong tawagan na silang dalawa.  Habang pinipindot ko na ang numero ng cellphone ni Kuya ay bigla kong naramdaman na may tumabi sa akin.

"Salamat naman at dumating na...." biglang naputol ang aking pagsasalita sa pagkabigla. "Bakit ka nandito?" ang aking naitanong sa taong katabi ko ngayon.
"Ikaw ang dapat kong tanungin. Bakit mo ginagawa ito?" ang sagot niya. Seryoso ang kanyang mukha.

Hindi agad ako nakapagsalita.
"Halika sumama ka sa akin" ang sunod niyang sinabi sabay hatak sa aking braso. Naging sunud-sunuran na lang ako sa kanya di alintana ang mga gamit naming naiwan. 

Naalimpungatan na lang ako nang  makita ang tinutumbok niyang direksyon. Palabas kami ng airport at deretso sa kanyang sasakyan.
"Pumasok ka" ang sabi niya na bakas ang authority sa tono nito.

Nang makapasok ay umupo na rin siya sa drivers sit.
"Ano na Rico, sumagot ka, bakit mo ginagawa sa akin ito?" ang pagtatanong niya ulit.
"Para sa ikabubuti ng lahat." sa wakas ay nakapagsaita na rin ako.
Tumingin siya sa akin. "Ang dali mo namang sumuko. Napakahina mo naman. Hindi mo man lang ipaglaban ang pagmamahalan natin."
"So wala kang pakialam sa mga taong nakapaligid sa atin, kung may mangyari sa kanilang masama"
"Wala akong sinasabing ganyan Rico. Ang hirap kasi sa iyo sinasarili mo ang problema. Naiintindihan kita Rico, ang iyong pagmamalasakit sa kanila. Pero paano na lang ang sarili mong kaligayahan? Paano na lang ako Rico?" ang kanyang pagsusumamo sa akin.
"Naisip ko lang naman ang kapakanan nila eh pati ng aking pamilya. Saka tama si Marianne, sinira ko ang buhay niya. Ayoko na rin na alipustahin niya ang pagkatao ko. Kaya napagpasiyahan kong lumayo."

Kita ko ang kanyang pag-iling sa aking sinabi. "Hindi pa ba sapat ang pinapakita kong loyalty sa iyo, ang tapat kong pagmamahal. Hindi ba dapat ang nagmamahalan ay nagtutulungan sa hirap at ginahawa, magdadamayan, sabay na haharapin ang mga pagsubok at problema. Sana sinabi mo sa akin ang tungkol kay Marianne."
"Natatakot kasi ako" ang aking sagot habang naiiyak na.
"Kaya nagpasiya kang iwan mo kami ni Angel. Hindi mo sinasagot ang mga tawag ko. Sobrang nag-alala ako sa iyo alam mo ba yon. Mabuti na lang at tinawagan ako ni nanay. Sinabi niya sa akin ang lahat. "
"Kung ganoon plano pala nila yung pag-iwan sa akin kanina para makapag-usap tayo." ang sagot kong may pagbubuntung hininga.

Hinawakan niya ang aking mga kamay at nagtitigan. "Gusto lang nila na maging masaya ka, at ito ay ang makasama ako. Kaya please lang huwag ka nang umalis." ang kanyang pakiusap sa akin. Kita ko sa mga mapupungay niyang mata ang sinseridad.

At sa pagkakataong iyon ay hindi ko na napigilang mapayakap sa kanya at humagulgol. Gumanti siya sa akin.
"Tama na yan. Sige na uuwi na tayo" ang pag-aalo niya sa akin habang hinahaplos ang ulo.

Bigla naman akong kumalas sa kanya dahil naalala ko si Marianne. Akmang magsasalita sana ako nang takpan niya ng kanyang mga daliri ang aking labi.
"Ooops. Tama na yan. Alam kong nangangamba ka pa rin kay Marianne." ang sabi niya sabay ngiti.
"Nakakulong na si Marianne. Ang mga magulang na niya ang mismo na nagpahuli sa kanya nang malaman nilang pinapatay niya ang kanyang asawa. Ayon sa mga pulis ay nilason daw niya ito sa mismong bahay nila.

At sa rebelasyong iyon, tuluyang lumuwag ang aking dibdib. Nabura na ang lahat ng pangamba sa aking isipan kaya nagawa ko nang ngitian siya.
"Iyan, ang namiss ko." ang sabi niya. Unti-unti niyang inilapit ang kanyang mukha sa akin. At sa pagkakataong iyon ay naghinang muli ang aming mga labi. Para kaming hayok sa aming paghahalikan. Siya ang unang kumalas.
"Uwi na tayo. Naghihintay na sila sa bahay" ang sabi niya sa akin. Medyo nadismaya naman ako.
"Nakasimangot ka na naman. Huwag kang mag-alala, mamayang gabi itutuloy natin" ang nakangisi niyang pahayag at kinurot ako sa pisngi. "Hmmpptt.. ang cute mo talaga baby boy!"

Napangiti na lang ako sa ginawa niya. At pinaandar na niya ang sasakyan.

"Welcome back!" ang masigla at sabay-sabay na bati sa akin nina nanay, kuya, Tita Mely at Angel pagkapasok namin ni Kuya Carlo sa bahay.
"Salamat" ang masaya kong sambit.
"So ano pa ang hinihintay natin, tara at kumain na tayo" si Tita Mely. Naghanda pala siya ng salo-salo para sa aking pagbabalik.

"Bago tayo magsimula, may nais sana akong sabihin sa inyong lahat. Una, gusto kong magpasalamat kay nanay sa pagsabi sa akin ng lahat. Wala akong kaalam-alam na may mabigat na problema ang aking baby boy tungkol kay Marianne. Kundi dahil sa kanya, baka tuluyan nang nawala ang aking pinakamamahal. Pangalawa ang tungkol kay Marianne. Tapos na ang aming problema sa kanya. Kasalukuyan na siyang nakakulong. Kaya sa mga oras na ito ay magdiwang at magsaya tayo!" ang pahayag ni Kuya Carlo nang makaupo kaming lahat sa hapag. Pagkatapos ng kanyang pananalita ay kumain na kami.

Matapos ang hapunan ay nagkaroon pa kami ng kaunting kasiyahan. Nag videoke pa kaming lahat. Madaling araw na nang umalis sina kuy, nanay at Tita Mely. Hinatid muna namin si Angel sa kanyang silid. Nang makatulog na siya ay saka kami tumuloy na sa aming kwarto.

"Game ka na ba baby boy?" ang agad tanong niya sa akin.
"Excited ha" ang naisagot ko lang sa kanya sabay higa sa kama. Agad naman siyang pumaibabaw sa akin.
"Hindi ba sabi ko kanina ngayon natin itutuloy, sige na nasasabik na ako oh" ang sabi niya sa akin na magkatapat ang aming mga mukha.

Dahil sa aming posisyon, nararamdaman ko na ang kanyang alagang nagsisimula nang manigas patunay lang na talagang sabik na siya sa akin. Kaya wala na akong nagawa kundi ang magpaubaya. At muli nilasap namin ang sarap ng aming pagmamahalan.

Masasabi ko sa aking sarili na nakamtan ko na ang tunay na kaligayahan dahil  nalampasan ko na ang mga matitinding pagsubok sa aking buhay. Sa huli, naging kami pa rin ng aking pinakamamahal at pantasya ng aking buhay na si Kuya Carlo. 

End of Series 3.

PANTASYA Part 29

Nagdaan pa ang mga araw na naging normal ang takbo ng lahat sa amin. Ngunit sa kabila noon ay hindi ko pa rin maalis sa aking isipan ang naging pag-uusap namin ni Marianne. Nangangamba ako para sa kaligtasan ng aking mga mahal sa buhay base sa kanyang pagbabanta.

Nagtuloy-tuloy ito hanggang sa sumapit ang aking semsetral break. Kahit papaano ay nakakahinga na ako ng maluwag sa pag-iisip na baka tumigil na si Marianne sa kanyang mga gagawin.

Pero nagkamali ako. Isang araw, mag-isa lang ako sa aming bahay na nagpapahinga sa sofa dahil wala ang mag-ama, naalimpungatan ako sa isang doorbell. Agad kong sinilip sa bintana kung sino iyon pero wala naman akong nakitang tao. Bumalik ako sa aking pagkakahiga. Maya-maya lang ay may nagdoorbell ulit. Muli akong tumayo para sumilip at nadismaya ako dahil wala na namang tao. Kaya nagpasiya na akong lumabas.

Sa halip na tao ang aking makita, isang malaking kahon ang aking napansin. May nakadikit na maliit na sulat sa ibabaw nito. Kinuha ko ang nasabing kahon para usisain. Tinaggal ko ang balot nito at binuksan.

Nanlaki bigla ang aking mga mata sa pagkagulat at halos maihagis sa nakita kong laman nito na dalawang magkaibang sukat na bomba. Agad ko namang binasa ang mensahe na nasa sulat.

"Layuan mo ang pamilya ko, kung ayaw mong sabay kong pasabugin ang bahay ng nanay mo at ang kompanya."

Doon ko napagtanto kung bakit magkaiba ang laki ng mga bomba, ang isa ay para sa bahay kung saan nakatira ang aking pamilya at ang mas malaki roon ay sa mismong kompanya ni Kuya Carlo. Hindi ko akalain na ganito palang kasama si Marianne na gagawin ang lahat makuha lang ang gusto niya kahit pa na may mapahamak siyang tao.

Sinimulan ko nang samsamin ang mga ito at tinapon, mahirap na baka makita iyon ni Kuya Carlo. Pumasok na ako sa loob na gulong-gulo at tuliro ang utak. Nag-iisip ng mga dapat kong gawin sa kinakaharap kong problemang ito.

"Kung magpapatuloy pa ako ay marami ang mapapahamak at ayokong mangyari iyon. Siguro panahon na para tumigil na ako para na rin sa ikabubuti ng lahat. Ipagpapasalamat ko na lang na binigyan ako ng pagkakataong maging masaya kahit sa sandaling panahon lamang." ang sabi ko sa aking sarili.

At isang desisyon ang nabuo sa aking isipan. Ang lumayo. Kahit papaano ay hindi na ito ganoon kabigat sa akin dahil nagawa ko na rin ito noong una ngunit di ko maitatago na masakit ito sa akin. Hahanap lang ako ng tyempo para maisakatuparan ang iyon.

Kung tutuusin ay maaari ko namang sabihin kay Kuya Carlo ang problemang ito pero naisip ko na hindi siya makakatulong bagkus baka lumala pa ang sitwasyon.

Sa araw ring iyon ay pinuntahan ko si nanay.
"Anak bigla ka naman napadalaw, akala ko sa Linggo pa kayo..."
Hindi ko na siya pinatapos pa dahil agad ko siyang niyakap at humagulgol dahil sa bigat ng aking kalooban.
"Rico, anak anong problema, nag-away ba kayo ni Carlo" si nanay na nag-aalala sa akin at hinahaplos ang aking likuran.

Umupo kami sa sala at sinimulang isalaysay sa kanya ang lahat.
"Napakasama talaga ng babaeng yan. Kaya noon pa man ay hindi na boto sa kanya ang Tita Mely mo. Ni hindi nga daw sila magkasundo ng babaeng yan" ang inis na reaksyon ni Mama.
"Wala na tayong magagawa nay. Ewan ko ba parang gusto ko nang isuko si Kuya Carlo sa kanya."
"Alam na ba ito ni Carlo? Ano na ang binabalak mo ngayon anak?"
"Hindi ko pa sinasabi sa kanya at wala na rin akong balak pang gawin iyon. Kaya nga ako pumunta dito nay para sabihin na gusto ko nang lumayo ulit tayo."
"Ha, paano na lang si Carlo, hindi mo man lang ba iniisip ang mararamdaman niya?"
"Mas inaalala ko nay ang kaligtasan niyo nay pati na ng mga tao sa kompanya. Ayoko rin  namang maglaho ng parang bula ang lahat ng pinaghirapan ni Kuya Carlo."
"Sana may iba pang paraan pero kung iyang ang gusto mo sige susuportahan kita diyan. Sasabihan ko na rin ang kuya Arthur mo tungkol sa bagay na yan"
_____
"Daddy Rico!" ang masayang salubong sa akin ni Angel nang umuwi sila kinagabihan.
"Wow, ang dami mo namang toys ah"
"Binili ito ni Daddy sa akin kasi matataas daw ang grades ko. Ikaw Daddy Rico, ano ang gift mo sa akin."
Bahagya naman akong natawa sa tanong na iyon ng bata. "Ako, hmm... basta surprise"
"Daddy Rico naman eh. Sige na sabihin mo na po please" amg tila nagmamaktol na pakiusap ng bata.
"Halika nga sa daddy" ang sagot ko sa bata. Nang lumapit siya ay kinarga ko at hinalikan sa pisngi. Alam mo Angel kapag sinabi ko sa iyo yun ay hindi na siya surprise. Basta promise ko sa iyo na bibilhan kita at magugustuhan mo rin iyon"
"Sige na nga." ang nasabi na lang ng bata.
 Maya-maya lang ay pumasok na si Kuya Carlo galing sa garahe. May dala siyang dalawang box ng pizza. "Tara kain na tayo" ang masayang pahayag ni Kuya Carlo.

Habang kumakain ay pinagmamasdan ko ang mag-ama. Kahit puno ng problema ang aking isip ay napapangiti ako sa kanila. Ang saya nilang tignan habang nag-uusap at nagkukulitan. At wala silang kaalam-alam sa aking binabalak na paglayo.
"Sana lang ay hindi sila magalit o magtampo sa aking gagawin. Para rin naman sa inyo ito" ang nasabi ko na lang sa aking sarili.
______
Lingid sa kaalaman ng mag-ama na nag-uumpisa na ako sa paghahanda. Sa katunayan ay hindi ito naging madali. Halos umabot nga ito ng isang linggo.

At sa pagsapit ng takdang araw na kung saan ay plantsado na lahat, madaling araw iyon habang mahimbing na natutulog si Kuya Carlo ay dahan-dahan akong bumangon. Ngunit bago ako tuluyang lumisan ng kwartong iyon ay pinagmasdan ko siyang muli. Ito na ang pinakahuling pagkakataon na masisilayan ko ang aking minamahal.Inukit ko sa aking isipan ang kanyang kabuuan. Hindi ko na naman napigilang maiyak. Pagkatapos ay dinampi ko ang aking mga labi sa kanya. Nag-uwan rin ako ng isang sulat na nilagay ko sa ibabaw ng drawer katabi ng kamang tinutulugan namin.

"Maraming salamat sa pagmamahal na ibinigay mo sa akin. Hinding-hindi ko makakalimutan ang pagdating mo sa aking buhay. Sana patawarin mo ako sa gagawin kong ito, para sa akin mas mahalaga ang kapakanan ng gagawin kahit kapalit pa nito ang sarili kong kaligayahan. Paalam aking pantasya- Rico.

Hindi  na ako nakapagempake ng aking mga damit dahil kung gagawin ko iyon ay mahahalata niya ako. Kaya ang nadala ko na lang ay ang aking cellphone na naglalaman ng mga larawan ng aking alaala sa kanya kasama ni Angel.Sa paglabas ko ng bahay ay naghihintay na ang isang taxi. Sakay na roon ang aking kapatid at si nanay.

Napagdesisyunan ng aming pamilya na tumuloy muna sa isang hotel sa Maynila habang hinihintay ang aming ticket papuntang Amerika. Napakasakit man ngunit ito na rin ang tamang desisyon para na ring tuluyan nang maputol ang aming ugnayan ng aking minamahal.
______
Kinabukasan tumawag ulit sa akin si Marianne habang nagmumuni-muni ako sa terrace ng aming tinutuluyang kwarto.
"Mabuti naman Rico at sinunod mo ang gusto ko. Salamat ah"
"Napakasama mo talaga Marianne." ang nanggagalaiti kong tugon.
"Ako masama, tignan mo nga yang sarili mo. Sino ba sa atin ang mang-aagaw?"

Naiiyak na ako sa sobrang panggigigil sa taong ito.
"Oh umiiyak ka? Kawawa naman ang baby boy este baby gay pala. Salot!"
 Kahit napakasakit sa aking damdamin ang pahayag niyang iyon ay nakuha ko pa ring makasagot.
"Tandaan mo ito Marianne, kahit nasa iyo na si Kuya Carlo, hinding-hindi mo mapapasaiyo ang kanyang damdamin dahil hindi ka niya mahal."
"Ows, minamaliit mo ba ang kakahayan ko eh isang beses ko na nga siyang natikman. Alam ko na bibigay din siya sa aking alindog."
"Sana lang. Sa pagkakaalam ko... may asawa ka na di ba kaya hindi natuloy ang kasal niyo. Alam ba niya ang mga ginagawa mong kalokohan?"
"Bakit magsusumbong ka? Sige gawin mo. Hanapin mo siya kung makikita mo pa"
"Anong ibig mong sabihin?"
"Di ba sinabi ko na sa iyo nung una pa na aalisin ko ang lahat ng humahadlang."
Napaisip ako saglit sa kanyang sinagot. At isang bagay ang agad na nabuo sa aking utak. "Pinatay mo ang asawa mo?"
"Very Good! Matalino ka rin pala." ang kanyang sagot. Naririnig ko ang kanyang paghalakhak.

Agad ko nang pinutol ang kanyang tawag dahil sumisikip na ang aking dibdib sa mga nalaman ko. Grabe na talaga ang kanyang kasamaan. Hindi siya nagbibiro sa kanyang mga pagbabanta, talagang ginagawa niya ito. Ngunit hindi na dapat ako matakot, sinunod ko na ang gusto niya kaya hindi na mapapahamak pa ang lahat.

Itutuloy...

PANTASYA Part 28

Lumipas pa ang mga araw na umabot din ng mga buwan na naging masaya ang aming pagsasama ni Kuya Carlo. Pakiramdam ko ay nasa akin na ang lahat, pera, masayang pamilya at pag-ibig.

Bumili na kami ng aming dreamhouse kung saan kami titira. Napagpasiyahan kasi naming magbukod na at magsarili para na rin makapagsimula ulit. Simple lang ito na may dalawang kwarto, ang isa para kay Angel at ang isa ay para sa amin ni Kuya Carlo. Magkatabi na kaming dalawa sa pagtulog. Siyempre, hindi mawawala ang aming mga private moments. Halos gabi-gabi na lang kung mangalabit siya sa akin. Siyempre pumapayag ako para kahit papaano ay maibsan ang kanyang pagod sa maghapong pagtatrabaho sa kompanya.

At tulad ng aking napagpasiyahan noon ay pinagpatuloy ko na ang aking pag-aaral. Nag-enrol ako sa isang napakasikat na unibersidad sa Maynila. Sa unang pasok ko doon ay napapansin ko ang hindi magkamayaw na pagtili sa akin ng mga estudyanteng nag-aaral doon. Tanggap ko naman iyon dahil sa aking naging trabaho at isa pa ay sanay na rin ako. At umabot ito hanggang sa classroom.

Sa una ay naninibago ako, marahil siguro dahil sa tagal ng aking paghinto pero pilit akong nagpupursige para matapos ko ang aking kurso.Gusto ko kasing may ipagmalaki naman ako sa aking sarili, na may pinag-aralan ako at nakapagtapos.

Si Kuya Carlo ang naghahatid-sundo sa akin sa pagpasok at pag-uwi. Kakatuwa  siya dahil sa kanyang effort na hindi magpahuli sa oras kahit pa busy siya sa kanyang trabaho. May mga meeting nga siyang hindi dinadaluhan o pinopostpone niya sa ibang araw.

Dahil sa pagpupursige niyang ito ay naging strikto na siya sa akin. Pinapakita niyang siya ang haligi ng tahanan. Lagi niya akong binibilinan na walang lakwatsa, iwas sa barkada at dapat sa lahat ng aking gagawin ay may konsultasyon sa kanya. Puamapayag naman ako sa ganito dahil unang-una ay naiintindihan ko siya. Iniisip lang niya ang aking kapakanan.

Pero sa kabila noon ay pinapaintindi ko sa kanya ang ilang mga bagay. Sinasabi ko sa kanya na sana ay lawakan niya ang kanyang pang-unawa. Naging modelo ako at kilala kaya hindi maiwasang lapitan ako ng mga tao kaya sana ay hindi siya magkimkim o magpakita ng selos. Tiniyak ko naman sa kanya at pinangako na siya lang ang lama ng aking puso.

Tungkol naman kay Angel, nag-aaral na ito ng Grade 1 sa isang private school. Sabay kaming pinagsisilbihan ni Kuya Carlo sa umaga bago pumasok. Siya ang nagluluto ng almusal at naghahanda ng aming susuotin. Minsan nga ay naaawa na ako sa kanya. Alam kong pagod siya sa trabaho pero inaasikaso pa rin niya kami.

Isang umaga ay nauna akong magising sa kanya. Usual kasi na siya ang gumigising sa amin ni Angel. Tinignan ko siya, natutulog pa rin ng mahimbing. Kaya nagpasiya ako na ang kikilos at hayaan muna siyang magpahinga. Ginising ko na rin si Angel.

Habang naghihintay ang bata sa mesa ay nagluluto ako ng almusal. Sinangag ko lang ang natira naming kanin kagabi at nagluto ng stock naming hotdog at itlog sa ref. Maya-maya narinig ko na lang ang mga yabag ng paa pababa ng hagdan na tila nagmamadali at tinungo ang kusina.

"Naku pasensiya na, napasarap lang ako ng tulog. Baby boy bakit di mo naman ako ginising?" ang tanong niya sa akin.
Saglit ko siyang sinulyapan at kita ko ang itsura niyang bagong gising. Hindi pa rin nagbabago ang kanyang kagwapuhan.
"Nagpasiya akong hindi na kita gisingin para naman makapagpahinga ka pa. Gusto naman kitang tulungan."
"Sige na upo ka na dun sa mesa ako na ang magtutuloy niyan" ang sabi niya sa aking habang hinahalo ko ang sinangag.
"Huwag na kaya ko na ito, pagbigyan mo na ako Kuya Carlo" ang malambing kong pahayag.
"Ang bait  talaga ng baby boy ko. Pero pangako ko na hindi na ito mauulit. Palagi na akong giginsing nang maaga" ang sabi niya sa akin saka tinungo ang mesa.

Sa pagpasok ay una naming hinahatid si Angel dahil mas malapit lang ang kanyang school sa aming bahay. Nang makarating na kami sa aking pinapasukan...
"Baby boy Friday ngayon so 6pm ang labasan mo ha, dapat pagdating ko ay nandito ka na" ang bilin niya sa akin. Kahit paulit-ulit na lang siya ganito ay ok lang sa akin. Nasanay na rin kasi ako sa ginagawa niyang ito.

Oras na iyon ng aming breaktime ay agad akong dumederetso sa likod ng aming school building para mag-internet. Libangan ko na rin ito kapag nandito ako. Dala-dala ko palagi ang aking Macbook na regalo rin sa akin ni Kuya Carlo. Sa buong oras ng breaktime ay kachat ko lang sa facebook, siyempre ang aking pinakamamahal na si Kuya Carlo at paminsan-minsan ay natitiyempuhan ko rin si Jerome kapag online siya. Ngunit ang mas lalong madalang kong makausap ang isa sa aking kaibigan na di ko kailanman nakalimutan na si Jason. Nailahad ko na rin sa kanya ang lahat ng nangyari sa aking buhay hanggang sa kasalukuyan. Masaya naman siya para sa akin. Kinuwento rin niya ang kanyang sitwasyon doon. Talagang busy siya sa kanyang negosyo doon. Nakita ko rin sa ilang mga picture niya doon ang kanyang napangasawang foreigner at ang kanilang anak na lalaki. Masaya rin ako para sa kanya.

Kapag wala kaming pasok tulad ng araw ng Linggo ay lumalabas kaming tatlo para mamasyal at siyempre di namin malilimutan ang magsimba para na rin magpasalamat sa tinatamasa naming kaligayahan sa buhay. Kapag may pagkakataon ay dinadalaw namin sina nanay, kuya pati na rin si Tita Mely.

Isang gabi iyon ng Linggo, kakauwi lang naming tatlo galing sa maghapon na pamamasyal, nakahiga na ako sa aking kama habang hinihintay si Kuya Carlo na nasa banyo para magshower, nagring ang aking cellphone. Isang unregistered number ang aking nabasa sa screen nito. Kahit nagtataka ay sinagot ko na ito.

"Hello"
"Hi Rico, kamusta ka na" isang babae ang sumagot.
"Sino ka?" ang tanong ko sa kanya.
"Hindi mo ba ako naaalaala?" ang sagot ulit ng babae. Pilit ko naman siyang binobosesan. Hinayaan ko siyang magpatuloy. "Masaya ka na ba ngayon?"
"Sino ka ba talaga?"
"Kilalang-kilala mo ako Rico."

Dahil sa sagot niyang iyon ay nakilala ko na siya. Nakaramdam na ako ng kaba.
"Marianne"
"Good at naaalala mo na ako. Masaya ka na ba sa buhay mo ngayon, sa pang-aagaw mo sa pamilya ko!?"

"Marianne ano pa ba ang kailangan mo?"
"Gusto ko lang sabihin na babawiin ko sa iyo ang lahat ng dapat sa akin."
"A-a-anooong ibig mong sabihin?" medyo nauutal na ako dulot ng kaba.
"Layuan mo ang pamilya ko, kung ayaw mong mawala ang mga mahal mo. "

Lalo akong kinabahan at natakot sa mga pahayag niyang iyon. Hindi ko sukat akalain na magbabalik pa pala siya para maghiganti at guluhin ulit ang aking buhay.

"Ano ba talagaaaa ang gu-gus-too mo?"
"Sinira mo ang buhay ko, ang mga  pangarap ko. Kaya muli kong bubuuin iyon. Sa katunayan inumpisahan ko na nga eh sa pagdispatya sa mga sagabal. Ikaw na lang ang natitira Rico. Ikaw na pangunahing dahilan ng lahat ng kamalasang nangyari sa buhay ko, ang lumason sa utak ng aking pamilya!"

Agad ko nang pinutol ang kanyang tawag. Parang di ko na kakayanin pa kung hahayaan ko pa ang sariling pakinggan ang kanyang mga sasabihin. Sumisikip na ang dibdib ko.

Maya-maya, narinig ko ang tunog ng pagbukas ng pintuan ng banyo, senyales na lumabas na si Kuya Carlo. Inayos ko kaagad ang aking sarili at tinago ang aking emosyon. Nagbihis siya ng damit-pantulog at nakangiting tumabi sa akin.

"Lets sleep baby boy" ang masayang pahayag niya. Wala siyang kaalam-alam sa nagbabadyang masamang mangyayari sa amin.

PANTASYA Part 27

Kasabay ng pagkagulat kong iyon ay ang sobrang kagalakan na makita ko siyang muli. Sa ilang buwang magkalayo kami ay walang nagbago sa kanyang itsura. Napakagwapo pa rin niya. Ewan ko ba marahil sa sobrang saya ay hindi na ako nakapagsalita at natulala na lang sa kanya.

"Happy birthday baby boy" ang bungad mong bati sa akin na talagang namiss ko. Pakiramdam ko ay nagbalik ako sa pagkabata. Naiyak muli ako pero sa mga oras na iyon ay tears of joy na.

Ngumiti ka sa akin ng pagkatamis-tamis na isa sa mga dahilan ng pagkahumaling ko sa iyo.
"Ganito na lang ba tayo magtititigan, hindi mo man lang ba ako papapasukin sa iyong silid?" ang tanong mo sa akin ngunit hindi kaagad ito rumehistro sa aking isip. Parang bumagal na rin ang pag-andar ng aking kautakan.

"Ok fine" ang sunod mong sinabi. Bigla naman akong nagbalik sa katinuan sa sunod mong ginawa. Pumasok ka sa aking kuwarto at nilock ang pinto.

Niyakap mo ako ng mahigpit at pagkatapos ay nagdikit ang ating mga labi. Wala akong magawa kundi ang magpaubaya. Hindi ko maikakaila sa aking sarili na talagang namiss ko siya. Ramdam ko sa kanya ang magkahalong init at pagmamahal sa kanyang mga halik. Ilang segundo rin tumagal ito hanggang sa siya ang unang kumalas.

Tinitigan niya ako. Ako naman ay ganoon pa rin, hindi makapagsalita. Pagkatapos noon ay itinulak mo ako pahiga sa kama. Pumaibabaw ka sa akin. Muli ay naghinang ang aming mga labi.

Sa mga oras na iyon ay binalot na ng aking utak at puso ang matinding init at pagnanasa sa kanya. Habang naghahalikan ay tinatanggal namin ang aming mga suot na damit hanggang sa mahubo't hubad.

At tuluyan na naming inilabas ang nag-aalab naming mga damdamin.
______
"Kuya Carlo" tawag ko sa kanya matapos ang makamundo naming pagtatalik. Magkatabi pa rin kami sa kama na kapwa nakahubad. Nakapatong ang aking ulo sa kanyang matipunong dibdib habang hinahaplos niya ng kanyang mga daliri ang aking buhok na tila nilalaro ito.
"Bakit baby boy?"
"Gusto ko lang sabihing masaya ako dahil nagkasama tayong muli. Sobra kitang namiss."
"Parehas lang tayo. Kung alam mo lang ang mga ginagawa ko nitong mga nagdaang buwan na wala ka."

Bigla na naman akong kinabahan sa pahayag niyang iyon. Naalala ko kasi yung kinuwento niya sa akin dati tungkol sa ginawa niya noong nasa ibang bansa siya. 
"Huwag mong sabihin na nambabae ka na naman. Baka may nadale ka na naman ah" ang sabi ko sa kanya.
"Alam mo Rico, noon pa man pinangako ko na sa sarili ko na pagbalik ko dito sa Pilipinas ay hindi ko na uulitin pa ang gawaing iyon. Kaya wag ka nang mag-isip ng ganoon tungkol sa akin ha" ang sagot niya.
"Mabuti naman kung ganoon kasi baka hindi ko na kayanin pa kung mauulit pang may sumulpot na babae na nabuntis mo at yayayain ka ng kasal tulad ng ginawa ni Marianne."

"Itinaas niya ng kanyang isang kamay na tila nanunumpa. "Promise cross my heart. Hindi na mauulit pa iyon. Kuntento na ako sa kung anong meron sa akin ngayon, si Angel."

"Ok so ano ba talaga yung ginawa mo habang wala ako?" ang tanong ko sa kanya.
"Simpe lang ang pagtiyagaan tignan ang iyong mga larawan. Halos lahat yata ng magazine na ikaw ang cover binili ko na. Sa laptop at phone ko ay ikaw ang wallpaper. At siyempre pinapanood kita sa mga event"

Nagulat naman ako sa mga sinabi niyang iyon. Lalo na sa huli niyang sinabi. "Ikaw talaga ah pinagpapantasyahan mo ako" ang biro ko sa kanya.
"Parehas lang tayo" ang sagot niya. Nagkarawanan kami saglit. Maya-maya pa ay naging seryoso muli ang usapan.

"Rico, patawarin mo sana ako sa mga ginawa kong kasalanan sa iyo"
"Hindi mo na kailangang sabihin pa iyan at saka pinatawad na kita. Kung tutuusin ay ako pa dapat ang humingi ng paumanhin sa iyo. Naawa kasi ako sa mga nangyari sa iyo."
"Naawa?"
"Oo, alam ko na lahat kuya Carlo. Sinabi sa akin ng mga empleyado mo sa kompanya ang lahat."
"Ganoon ba, hayaan mo na iyon ang impotante ay magkasama na tayong muli. Tadhana na talaga nating magkatuluyan dahil sa mga nangyari sa akin."
"Salamat Kuya Carlo"
"Tama na nga muna ang drama. Tara lumabas na tayo at harapin ang mga bisita." ang sabi niya sa akin.
______
Sabay kaming nagtungo sa garden kung saan ginaganap ang aking party. At doon ay sinalubong kami ni Jerome.
"Congrats sa inyong dalawa sir" ang sabi ni Jerome kay Kuya Carlo.
"Salamat sa lahat ng tulong mo Jerome." sagot niya at nagkamayan silang dalawa.
"Anong ibig sabihin nito?" ang nagtataka kong tanong matapos marinig ang kaniyang mga sinabi.
"Mahabang kuwento. Mamaya ko na lang sasabihin sa iyo." ang nakangiti niyang sagot sa akin.
"Oo nga tol, kaya mabuti pa at sulitin na natin ang kasiyahan ngayong gabi." ang sabi naman ni Jerome sa akin.

 Maya-maya nagsilapitan ang mga empleyado ni Kuya Carlo.
"Uy! nagkabalikan na sila"
"Tignan niyo naman mga kasama, bumalik na ulit ang mga ngiti sa mukha ni Sir Carlo"
"Mabuti naman, at least hindi na kami kakabahang lumapit  at kausapin siya sa trabaho"
"Si Rico lang pala ang gamot sa nagdurugong puso ni Sir Carlo"
Nagkatawanan lang kaming dalawa ni Kuya Carlo.

Matapos noon ay nagpatuloy kami sa pagkukuwentuhan. Siyempre may kaunting inuman na rin. Naputol lang ito sa paglapit sa amin ni nanay at ng aking kapatid.

"Masaya ako para sa inyong dalawa." si nanay.
"Tol, wag na wag mo na ulit sasaktan ang kapatid ko kundi..." ang sabi naman ni kuya sabay patunog ng kanyang kamao na tila nagpapahiwatig na susuntukin siya. "makakatikim na nito. At kalimutan mo na kaibigan mo ako"
"Oo tol, pangako." ang sagot ni kuya Carlo.

Nagtapos ang aking party sa gabing iyon na masaya at maayos.
______
Kinabukasan, dumalaw ulit si Kuya Carlo sa aming bahay pero sa pgkakataong iyon ay kasama na niya si Angel.
"Hi Uncle Carlo." ang bati sa akin ni Angel.
"Hello Angel, halik ka nga kay Uncle, namiss kita ah. At ang laki mo na" ang sabi ko sa kanya na sinunod naman. Hinalikan ko siya sa pisngi.
"Thank you uncle, masaya na ulit ang daddy ko"
"Wow Angel nakakapagtagalog ka na" ang gulat kong sambit.
"Tinuturuan na kasi siya ni Mama na magtagalog. Madali naman siya matuto" ang paliwanag ni Kuya Carlo.

Umupo ako sa sofa at kinandong ang bata. Hinaplos ko siya sa ulo. Maya-maya nagtanong siya sa akin na hindi ko inaasahan. "Uncle Carlo, Can I call you Dad?"
Napatingin ako kay Kuya Carlo at nakita kong nakangisi lang siya sa amin. Naisip kong tinuruan niya ang kanyang anak.
"Uncle is enough for me my dear" ang sagot ko sa bata.
"Sige na po Please." ang tila pagmamakaawa ng bata.
"Sige na pagbigyan mo na ang bata." si Kuya Carlo na kinukumbinsi ako.
"Wala na akong magagawa sige, you can call me Dad." ang pagpayag ko.

Kita ko ang kasiyahan sa mukha ni Angel. "Yehey dalawa na ang daddy ko." Tumayo siya at nagtatatalon. Nagkatawanan lang kami ni Kuya Carlo sa inasta ng bata.

Itutuloy....

PANTASYA Part 26

Dumaan pa ang mga buwan, tuloy-tuloy pa rin ang aking buhay bilang isang modelo. Dahil sa trabaho kong ito ay nakabili na ako ng bagong kotse at house and lot sa isang subdivision dito sa Manila. Nagsimula na rin akong magtabi ng pera para sa plano kong pagpapatuloy ng aking pag-aaral.

Si Jerome naman ay panay ang pagdalaw sa akin. Napapansin ko nga na halos linggu-linggo na siya nandito sa amin. Dahil sa pagtataka kong ito ay tinanong ko na siya isang araw habang kumakain kami ng tanghalian.

"Jerome, mukhang napapadalas ka na dito ah, baka matanggal ka na sa trabaho mo" sabi ko sa kanya.
"Dont worry, ako ang bahala" ang kampante niyang sagot.
"Ayaw mo ba nun anak, may kaibigang dumadalaw sa iyo dito." ang pagsabat ni nanay.

Hindi na ako sumagot pa kahit puno ng pagtataka ang aking utak. Parang may tinatago si Jerome sa akin. Gayunpaman ay wala naman akong nakikitang masama kaya hindi ko na ito binigyang pansin pa.

Lumipas pa ang mga buwan ay sumapit na ang pagtatapos ng aking kontrata. Dahil sa magandang performance ko ay inalok pa nila akong magrenew ng kontrata ngunit tinanggihan ko na ito dahil sa balak kong mag-aral muli.


Isang linggo pa ang dumaan at sumapit ang isang espesyal na araw sa buhay ko, ang aking kaarawan. Kaya samut-saring pagbati ang aking natanggap mula sa aking mga taga-hanga.

Sa aking ginawang fanpage sa isang networking site, binasa kong pahapyaw ang kanilang mga mensahe sa akin. May mga bumabati, pumupuri at nagtatanong kung tuluyan ko na nga bang iiwan ang pagmomodelo. Nagpost na lang ako ng isang mensahe na naglalaman ng aking pasasalamat sa kanila.

Sa araw ring iyon ay napagdesisyunan naming maghanda ng isang malaking salusalo bilang pagdiriwang sa aking kaarawan. Ginanap ito sa garden ng aming bahay. Inimbitahan namin ang lahat ng mga kakilala kabilang ang mga kasamahan ko sa trabaho.

Bago mag-umipsa ang selebrasyon ay isang mensahe ang aking inabot sa kanila.

"Maraming salamat po sa lahat ng mga dumalo at nakikisalo ngayong gabi. Ang selebrasyong ito ay hindi lang po para sa aking kaarawan kundi bilang pasasalamat na rin sa naging pagsuporta ninyo sa akin. Kaya enjoy the night!"

Matapos noon ay sabay-sabay naming tinaas ang aming mga basong may wine at nagcheers sa bawat isa.

Nag-umpisa na ako sa pag-entertain ng aking mga bisita. Kahit tapos na ang aking kontrata, hindi pa rin nawala ang mga nagpapaautograph at nagpapapicture, siguro para lang may remembrance sila.

Ilang minuto pa ang lumipas nang dumating si Jerome kasama ang ilang mga kasamahan niya sa kompanya na naging katrabaho ko rin noon.

"Jerome, buti naman at nakarating ka na." pagsalubong ko sa kanya.
"Oo at gaya ng bilin mo, sinama ko ang ilan sa mga nakatrabaho mo noon." sagot niya.
"Rico, nice to meet you" ang sabi nila sabay nakipagbeso sa akin.
"Halina kayo at ksabay-sabay na tayong kumain" ang sabi ko sa kanila.

Nagsimula na silang mag-usap habang kumakain. Isa-isang nagsalita ang mga kasama ni Jerome samantalang ako ay nakikinig lang sa kanila.

"Rico, ang layo na ng narating mo, mahirap nang mareach."
"Oo nga, hindi ko akalain, na magiging modelo ang isang dating empleyado ng kompanya."
"Hindi na nakakapagtaka, eh ang gwapo naman talaga nitong si Rico"
"Tama, saka yung katawan niya hayyyyy"

Ngumiti na lang ako sa kanila. At nagpatuloy sila.

"Uy! mahiya ka naman baka isipin ni Rico eh pinangnanasaan mo siya"
"Parang ganun na nga" at nagtawanan kaming lahat.

Maya-maya'y napansin ko si Jerome na parang di mapakali at panay ang tingin sa kanyang cellphone. "Jerome may problema ba?" ang tanong ko sa kanya. 
"Ah eh wala naman." sagot niya sa akin sabay ngiti.
"Sigurado ka, kasi napapansin ko kanina ka pa text ng text at patingin-tingin sa cellphone mo."
"Ahm, salamat sa pag-aalala pero wala ito. Teka pala may pupuntahan lang ako saglit. Babalik ako agad."
"Ok" ang sagot ko pero nananatili pa rin ang pagtataka sa isip ko sa nakikita sa kanya.
"Ha! kakarating mo lang ah."
"Importante lang sige mga kasama alis muna ako saglit." paalam din niya sa kanila.
Tumungo sila bilang pagsang-ayon.
"Sige Rico, see you later" 
Napansin ko ang tila pagmamadali niya. 
"Ok." ang naisagot ko na lang. Mabilis siyang naglakad palabas.

Sinamahan ko sa pagkain ang mga naiwang kasamahan ni Jerome. Nagpatuloy pa ang masayang kuwentuhan. Kung anu-anong topic ang aming napag-usapan kabilang ang mga di malilimutang karanasan at lovelife. May mga kantyawan din sa isat-isa at ako man ay hindi nakaligtas sa kanila.

"Ikaw naman magkuwento Rico tungkol sa lovelife mo"
"Tol, sure akong masaya ang love life niyan, sa gandang lalaki niyang yan imposibleng wala siyang karelasyon."
"Tama, kaya magkwento ka naman."

Sa oras na iyon ay hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanila kung magsisinungaling ba ako o aamin na lang ng totoo kong estado sa buhay pag-ibig. Napakaunfair ko naman kung wala akong masasabi eh halos lahat sila ay naglahad ng kani-kanilang kuwento. Kaya napagdesisyunan kong ilahad na lang ang totoo. Bago nagsalita ay tinignan ko muna silang lahat at kita sa kanila ang paghihintay sa aking kasagutan.

"Honestly guys, wala pa sa isip ko ang mga gayang bagay sa ngayon. Priority ko kasing tapusin na  muna ang aking pag-aaral."
"Totoo, napakaimposible naman niyan tol" ang sagot ng isa sa kanila na halatang hindi kumbinsido sa aking sagot.
"Huwag ka nang magtaka eh kung si Sir Carlo nga, wala ring lovelife ngayon. Sa kabila ng kanyang kagwapuhan ay malas sa pag-ibig. Napakatanga naman ng mga taong umiwan sa kanya. Kaya hindi rin kataka-takang ganoon din si Rico." sagot naman ng kanyang katabi.

Lubos kong ikinagulat ang pahayag niyang iyon and at the same time ay may pagtataka. Si Kuya Carlo, walang karelasyon ngayon. Maraming katanungan agad ang pumasok sa aking isip. Hindi ko pinahalata sa kanila ang aking naging reaksyon sa halip ay hinayaan lang silang ipagpatuloy ang usapan. Kaya sila na rin ang naging daan para mabigyang kasagutan ang mga katanungan na iyon.

"Ay oo nga. Napapansin niyo naman diba ang pagiging seryoso niya at malungkutin nitong mga nagdaang araw. Matagal-tagal na rin ngang hindi ko siya nakikitang ngumingiti."

"Hindi lang yan may pagkakataong hindi na yan umuuwi pa at inuumaga sa opisina. Paano ay sinusubsob ang sarili sa trabaho."
"Ginagawa lang niyang abala siguro ang kanyang sarili para kahit papaano ay makalimot sa kanyang problema."
"Ganoon talaga kapag heartbroken."
"Oo, yung ginawa ni Mam Marianne sa kanya. Naku kung alam niyo lang ang ginawa niya kay Sir Carlo."
"Ah yung mataray na babaeng iyon na nagreyna-reynahan sa kompanya na akala mo kung sino."
"Siya nga. Aba pera lang pala ang habol niya kay Sir. May pamilya na pala ang babaeng iyon sa ibang bansa. Sorpresang sumugod ang asawa niya sa simbahan sa araw mismo ng kanilang kasal kasama yung mga magulang niya."
"Kawawa naman si Sir ano."

Halos mawalan ako ng lakas sa mga rebelasyong aking nalaman sa mga oras na iyon. Halu-halong emosyon na ang aking nararamdaman. Litong-lito ako kung ano ang aking gagawin.

Naalala ko bigla si Jerome, yung pagpipigil ko sa kanyang sabihin ang tungkol kay Kuya Carlo. Malamang na tungkol doon ang nais niyang banggitin sa akin.

"Rico, ayos ka lang ba?" sabi ng isa sa kanila na marahil ay napansin ang kakaiba kong kinikilos.
"Ah o...o..oo, teka lang ha CR lang ako saglit. Just enjoy the night." sagot ko sa kanila. Dali-dali akong naglakad papasok ng bahay.

Sa pinto, "Anak, bakit ganyan ang mukha mo may problema ba?" si nanay na may hawak na isang tray ng pagkain na ilalabas para sa mga bisita.
"Wala po nay, akyat lang po muna ako sa kwarto ko. Kayo na lang po muna ang bahala ni Kuya sa mga bisita. Medyo sumakit lang ang ulo ko" ang sagot ko sa kanya.
"Sige anak" ang pagtugon niya na may tonong pag-aalala sa boses.

Pagkarating ko sa aking kwarto ay agad akong nahiga at nagsimulang ilabas ang aking kinikimkim na emosyon sa pamamagitan ng pag-iyak. Naisip ko na sa kabila ng tinatamasa kong swerte at kasiyahan ay may isang taong nangungulila, nalulungkot at ito ang taong hanggang ngayon ay minamahal ko pa rin. Nakakakunsensya dahil wala ako ngayon sa tabi niya para magbigay ng lakas ng loob sa kanya.  Parang gusto ko na siyang puntahan para damayan sa mga problema niya.

Nasa ganoon akong sitwasyon ng biglang magring ang aking cellphone.Si Jerome ito. Nago ko ito sinagot ay inayos ko muna ang aking sarili. Ayokong mahalata niya ang aking paghikbi.
"Hello Jerome"
"Rico, nakabalik na ako nasaan ka?" ang sagot niya sa akin.
"Nandito ako ngayon sa kwarto ko. Magpapahinga muna ako saglit medyo masakit kasi ang ulo ko. Nandyan naman si kuya at nanay para umasikaso sa inyo."
"Ah ganoon ba sige pupuntahan kita diyan" huling sinabi niya at nag end call.

Dahil sa sagot niyang iyon ay nagpasiya akong hintayin na lang siya. Gusto ko kasing kausapin siya ng personal sa mga nalaman ko tungkol kay Kuya Carlo.

Makalipas ang halos labinlimang minuto ay may narinig akong pagkatok mula sa pintuan ng aking kwarto.

"Saglit lang Jerome." agad kong pinunasan ang aking mga matang may luha. Tumayo ako sa aking kama at tinungo ang pintuan.

At nang buksan ko ito laking gulat ko sa taong lumitaw sa aking harapan. Halos manigas ako sa aking kinatatayuan at natulala sa kanyang mukha. Hindi ako makapaniwala sa biglaan niyang pagpapakita sa akin sa araw mismo ng aking kaarawan.

Itutuloy....

PANTASYA Part 25

"Hello Jerome"
"Rico tol, nice naman sikat ka na ah"
"Ano ka ba nagsisimula pa lang ako"
"Ikaw naman pa humble ka pa, kung alam mo lang na nagkakaubusan na ng magazine dito, ikaw ba naman ang nasa cover eh"
"Talaga"
"Oo, hindi lang yan, usap-usapan ka na nga dito sa kompanya pati na rin sa dating tinitirhan niyo."

Sobrang saya ko sa ibinalita ni Jerome sa akin. Kahit papaano ay nagbunga ang aking mga paghihirap. Sa loob ng halos dalawang buwan na pagrampa, pagpose at mga pictorial ay nakaipon agad ako ng pera. Kaya medyo nakakaluwag na ang aking pamilya.

Sa ngayon ay sanay na ako sa mga pinapagawa sa akin. Nandyan ang paglalakarin ako sa isang entablado suot ang mga damit o underwear ng boutique na aking pinagtatrabauhan. Siyempre hindi mawawala ang hiyawan ng madla sa akin kabilang ang mga nagpapantasyang kababaihan at bading. Dito napatunayan ko sa aking sarili na mayroon pala akong ibubuga.

Dahil sa pagmomodelo ay mas binigyang pansin ko ang pangangalaga sa aking sarili. Binalik ko na ang aking dating routine. Regular akong nagpupunta sa gym at siyempre ang tamang pagdadiet. Magkagayumpaman ay hindi ko pa rin napapabayaan ang aking responsibilidad sa pamilya tulad ng pag-aalaga kay nanay.

Ilang araw pa ang lumipas sunud-sunod na ang natatanggap kong mga offers. May ibang mga fashion company ang nag-aalok sa akin na lumipat sa kanila kapalit ng ibibigay nilang mataas na halaga. Pero tinatanggihan ko lang ang mga ito dahil hindi pa tapos ang aking kontrata sa kompanya aking pinagtatrabauhan.
______
"Anak, may bisita ka, si Jerome" si nanay na pumasok sa aking kwarto.
"Sige papasukin mo na lang po, pakisabi na lang na maghintay siya saglit." ang sagot ko sa kanya.
Pagkababa ko ay nakita ko si Jerome na nakaupo sa sofa. "Jerome, napadalaw ka gabi na ah" sabi ko sa kanya.
"Wala lang gusto ko lang kamustahin ang isang sikat na modelo."
"Ikaw talaga napakabolero mo"
"Teka biyernes pa lang ngayon ah" ang nagtataka kong pahayag. Ang alam ko kasi ay tuwing linggo lang ang kanyang day-off base sa policy ng kanilang kompanya.
"On-leave ako ngayon, pero huwag kang mag-alala dahil pinayagan naman ako ni Sir Carlo. Alam mo ang laki ng pinagbago niya simula nang umalis ka"

Bigla namang nagbago ang mood ko nang marinig ko ang pangalang iyon. Nakaramdam naman ako ng pagkamiss sa kanya. Napansin naman ni Jerome ang aking reaksyon.

"Sorry Rico"
"Ok lang ako Jerome" ang nakangiti kong sagot sa kanya.
"Sigurado ka, alam mo kung pagbabasehan kasi ang naging reaksyon mo sa sinabi ko ay masasabi kong may nararamdaman ka pa rin sa kanya."

Halos wala akong naisagot sa sinabi niyang iyon. Marahil ay tama siya, hindi pa ako tuluyang nakakapag move-on sa kabila kasi ng pagiging busy ko sa trabaho.

"Sinasabi ko na nga ba at tama ako, mahal mo pa talaga si Sir Carlo"
Wala akong nagawa ng mga sandaling iyon kundi yumuko.
"Tulad mo ay nangungulila pa rin siya. Alam mo bang halos araw-araw niya akong pinapatawag sa kanyang opisina para tanungin lang kung nasaan ka. Siyempre hindi ko sinasabi kahit anong pilit niya. Natatandaan ko nga nung huling pag-uusap naming dalawa halos lumuhod talaga siya sa harap ko at nagmamakaawa, pakiramdam ko nga nagkapalit na kami parang ako na yung boss"

Sa sinabing niyang iyon ay mas tumindi ang pagkamiss ko kay Kuya Carlo. Nakaramdam ako ng awa para sa kanya. Kaya hindi ko naiwasang maluha muli. 

"Ngunit wala nang saysay ang pagmamahal kong ito para sa kanya, dahil wala nang chance na maibalik pa ang dating relasyon namin"
"Alam ko na iniisip mo lang ang kanyang anak pati si Marianne. Rico may dapat kang malaman tungkol sa bagay na yan"

"Kung anuman iyon ay hindi na ako interesado pa. Please huwag mo nang ituloy yan" ang pakiusap ko sa kanya. Baka may marinig na naman akong hindi maganda mula sa kanya.
"Sige kung yan ang gusto mo" ang naisagot na lang niya.

Dahil gabi na nagpasiya akong patulugin na lang si Jerome sa aking kwarto, ako sa aking kama at siya sa isang banig na nilatag ko sa sahig.

Kinabukasan ay maaga kaming nagising. Sinimulan kong gawin ang aking daily routines. Nakijoin naman sa akin si Jerome.
"Rico, naks naman sikat ka na talaga, di mo ba napapansin ang malagkit na tingin sa iyo ng mga tao." si Jerome habang nagjojogging kami.
"Sanay na ako. Alam ko namang natural lang ito dahil sa aking trabaho ngayon."

Maya-maya'y biglang nagtatakbo papalapit sa akin ang mga babaeng naroroon.
"Hi Rico, pa autograph naman" sabi ng ilan habang inaabot sa akin ang mga magazine na  ako nasa cover.
"Rico, ang gwapo mo talaga! pwedeng papicture"
"Rico, pakiss naman kahit sa cheeks lang"

Dahil dito ay nagkatinginan kami ni Jerome.
"Wait mga girls isa-isa lang po" ang nakangiti kong tugon. Sanay na rin ako sa ganito sa halos araw-araw kong pagjojogging.
"Idol talaga! nice" si Jerome.
"Saglit lang Jerome ha pagbibigyan ko lang sila" sabi ko sa kanya. Narinig ko ang kanilang paghiyaw at pagtili. May ilang pang lumalapit sa akin.
"Teka mga girls, para po maging maayos tayo ay maaari po sana tayong pumila. Lahat naman po tayo ay pagbibigyan ng ating idol" si Jerome. Marahil nakikita niya na naiipit na ako sa mga taong nakapalibot sa akin.

At ganoon nga ang nangyari. Isa-isa ko silang pinagbigyan. Pinirmahan ko ang mga dala nilang magazine. Nagpapicture naman ang iba gamit ang kanilang cellphones. At yung mga humalik sa aking pisngi, halos mahimatay na at magdeliryo na ikinatutuwa ko naman. Naging maayos naman ito hanggang sa matapos. Salamat sa tulong ng aking kasama. Nagpatuloy kami sa pagjogging pabalik ng bahay.

"Rico buti naman at puro babae ang lumalapit sa iyo" si Jerome.
Napatawa naman ako ng bahagya sa sinabi niyang iyon. "Akala mo lang iyon. Sa mall, sa gym meron. Kung sasama ka mamaya makikita mo"
"Talaga, eh pinagbibigyan mo naman ba sila, mataong lugar iyon hindi ka man lang ba nahihiya?"
"Ok lang naman sa akin. Naiintindihan ko naman ang nararamdaman nila. Tandaan mo na minsan ko na rin pinagpantasyahan ang kapwa ko lalaki."
"Tama ka tol, pero teka ha, Uy sino yang tinutukoy mo"
"Si Kuya Car...." hindi ko na tinuloy ang aking sasabihin. Napahawak naman ako sa bibig ko.
"Aha! akala ko ba ayaw mo na marinig ang pangalan niya pero muntik ka nang madulas. I know now Rico na hanggang ngayon ay nasa isipan mo pa rin siya.
Sa halip na sumagot ay iniba ko na lang ang usapan. "Tara na nga nagugutom na ako. Umuwi na tayo"
Naririnig ko pa lang ang mahinang pagtawa ni Jerome. Pero hindi ko na pinansin pa iyon.
______
Masaya kaming nagkuwentuhang tatlo ni nanay habang kumakain ng almusal. Maya-maya ay biglang dumating si kuya.
"Arthur anak kumain ka na ba? halika sabay ka na sa amin" ang alok ni nanay sa kanya.
"Sige po nay nakapag-almusal na ako dumaan lang ako dito para kamustahin kayo. May bisita pala tayo" si kuya kuya sabay tingin kay Jerome.
"Ah oo kuya kilala mo na rin siya diba si Jerome" sagot ko naman.
"Oo Rico kilala ko na siya, salamat sa pagdalaw." si Kuya. Nagshake hands silang dalawa. "Sige po nay mauna na ako pupunta ako sa school may seminar kasi ngayon ang faculty"
"Ganoon ba iho sige" si nanay.
"Alis na ako Rico,Jerome" paalam ni kuya sa amin. At dumeretso na siya palabas.

Matapos ang almusal ay nagsimula naghanda na kami ni Jerome sa pagpunta sa gym.

Pagkalabas naming dalawa ay pumara kami ng taxi.

Kakabukas pa lang ng mall na iyon kaya hindi ganoon kadami ang mga taong lumapit sa akin. Gaya kanina ay pinagbigyan ko ang kanilang mga request. Matapos noon ay dumako na kami sa gym.

Swerte namang ako ang unang customer na dumating doon. Kaya nakapag-exercise ako ng maayos. Si Jerome naman ay nakaupo lang habang nagbabasa ng dyaryo. Habang tumatakbo ang oras ay isa-isang dumarating ang mga regular na customers doon. Hanggang sa dumami na sila.

At yun na nga, hindi naiwasan ng mga paminta roon na lapitan ako at kamustahin. Siyempre kinausap ko naman sila ng maayos. Kahit papaano ay nagiging kaibigan ko na sila.

Pagkatapos noon ay inayos ko ang aking sarili para umuwi.

"Rico tama ka nga,  naku sa mga titig pa lang nila sa iyo eh parang pinagnanasaan ka nila. Hindi talaga kayo talo" si Jerome habang naglalakad kami palabas ng gym.
"Sira ka talaga. Tara tutal nandito na rin naman ay kumain tayo ng tanghalian."
"Sige medyo nagutom ako eh."
"Oo nahihiya kasi ako sa iyo kasi pinaghintay kita."
"Buti naman at meron ka nun"
Nagkatawanan lang kaming dalawa.

Dumeretso kami agad sa isang restaurant na naroroon. Umupo sa isang bakanteng pwesto at nilapitan kami ng isang waiter.

Habang naghihintay sa aming inorder, panay turo ni Jerome  sa akin sa mga taong naninilip sa salamin sa labas. Ang iba sa kanila ay kinukunan ako ng picture.

"Hayaan mo sila" sagot ko sa kanya.
"Ahm, ganito pala ang sitwasyon mo dito ano, pero hindi ka ba nahihirapan niyan at saka paano na lang kung dumating ang araw na mas tumaas ang level ng kasikatan mo"
"Naisip ko na rin ang bagay na yan. Ngunit sa palagay ko, kung matapos ang kontrata ko sa kompanya ay hihinto muna ako."
"Bakit naman?" agad na tanong ni Jerome.
"Nais kong tapusin na ang pag-aaral ko. Nasabi ko na rin ito noon sa aking pamilya."
"Ok yan. So may balak ka palang magpatuloy sa pagiging guro."
"Saka ko na pag-iisipan yan. Sa ngayon gagawin ko ito para may maipagmalaki naman ako sa aking sarili, na nakatapos ako ng pag-aaral."
"Sige" si Jerome na may patangu-tango ng ulo.

Makalipas ng dalawang minuto ay dumatin na ang aming inorder. Habang kumakain ay masaya pa rin kaming nagkuwentuhan.

Nang matapos ay nagpasiya na kaming umuwi. Pero hindi kaagad kami nakaalis ng mall dahil sa dami ng taong lumalapit sa akin. Ano pa ba ang magagawa ko kundi ang pagbigyan sila.

Kahit papaano ay natutuwa naman ako sa mga naririnig kong sinasabi nila.
"Ang bait niya ano ineentertain niya ang mga fans di tulad ng ibang artista na akala mo kung sino. hindi ka mang lang makalapit sa kanila. Eh hindi naman kagandahan at kagwapuhan."sabi ng isang babae.
"Oo nga, siguro napakaswerte ng girlfriend niya." sagot ng kasama niya.

Hapon na ngunit hindi parin nauubos ang mga tao kaya umeksena na si Jerome pati ang ilang security ng mall.

"Pagod na si idol. Sa susunod na lang ulit" sigaw ni Jerome sa mga tao.
Nakaalis na kami ni Jerome dahil sa pagharang ng mga guard sa mga lumalapit pang tao.Naririnig ko pang ang sigawan ng iba.
"Sayang naman sa susunod aagahan ko na."
"Ano ba yan kanina pa ako dito pero nauna pa yung mga nahuli"
"Ilove you Rico woooooo!"
______
Linggo ng umaga, matapos kaming magsimba ay nagpaalam na para umuwi. Inihatid namin siya sa bus terminal.

Nagpasalamat ako sa kanya at nangakong siyang dadalaw ulit kapag may pagkakataon.

Itutuloy.....

PANTASYA Part 24

Kinabukasan, pinag-usapan namin ni nanay ang lahat. Sinabi ko sa kanya ang aking desisyon. Masaya ako dahil ipinapakita niya sa akin ang kanyang suporta. Dahil dito ay mas lalo ko pa siyang minahal bilang ina.

Nagpatulong ako kay Jerome na makahanap ng pansamantalang tirahan namin ni nanay. Hinihintay kasi namin si kuya na nangakong maghahanap na ng lilipatan naming bahay sa Maynila. Alam na rin ng aking kapatid ang lahat dahil kinuwento ko ang mga ito sa kanya. Kung sa una ay botong-boto siya sa amin ni Kuya Carlo ay kabaliktaran na ngayon.

Ang umagang iyon ay ang magiging huling araw ko sa opisina. Magbibigay na kasi ako ng resignation letter. Ipinaalam ko na rin ito kay Kuya Carlo sa aming pag-uusap kagabi.

Maaga pa lang ay dumating na si Jerome sa amin para magsabay kami. Habang bumibyahe ay sinabi ko sa kanya ang tungkol sa resignation letter hanggang sa makarating kami sa opisina.

Pagkapasok ko sa office ni Kuya Carlo ay nakita ko siya na nakaupo. Sapo ng kanyang dalawang kamay ang buong mukha at ang buhok niya ay medyo magulo.  Nilapitan ko siya upang iabot na ang resignation letter.

Bahagya naman akong nagulat sa aking nakita nang tanggalin niya ang kanyang mga kamay sa mukha upang abutin ang letter. Sobrang maga ang kanyang mga mata na parang pinagsamang antok at magdamang pag-iyak.

Wala siyang naging pagtutol. Marahil ay natanggap na niya ang aking desisyon.

Pinagbuti ko ang pagtatrabaho sa araw na iyon. Sa buong araw na iyon ay walang ginawa si Kuya Carlo kundi tignan lang ako. Ewan ko pero nakakaramdam na ako ng awa sa kanya. Alam ko ang bigat ng kanyang salooobin pero ako pilit nilalakasan ang loob upang ipakita sa kanya na kaya ko at mapaninindigan ko ang lahat.

"Aalis na po ako Sir," ang pagpapaalam ko sa kanya ng hapon iyon. "Inayos ko na rin po ang lahat ng papeles para sa papalit sa akin"
"Sige, mag-ingat ka" ang kanyang tugon na may isang pilit na ngiti. Napansin ko ang pagtulo ng kanyang mga luha sa mga mata niya matapos sabihin iyon.

Habang pababa ako ay hindi ko maiwasang maluha muli. Sa tuwing maaalala ko ang kanyang kaawa-awang itsura ay napapaiyak ako. Pero tulad nga ng ginawa ko kanina ay pilit akong nagpapakita ng katatagan.

Sa lobby ay nakita ko si Jerome na nag-aabang. Hinatid na niya ako sa amin.

Kinabukasan ay nakuha ko na ang aking pinakahuling sahod. Malaking bagay ito upang magamit ito pangtustos sa aming paglilipat.

Isang linggo pa ang lumipas nang tawagan kami ni kuya at sinabing nakakita na siya ng aming lilipatan. Kaya agad namin sinimulan ni nanay ang pag-aayos ng aming kagamitan. At dumating na ang araw ng aming pag-alis. 

Habang isinasakay ang aming mga kagamitan sa isang nirentahang trak, napansin kong wala si Kuya Carlo. Hindi ko namang magawang itanong kay Titay Mely na kasalukuyang kinakausap si nanay kung nasaan siya baka kung ano pa ang isipin niya. Naisip kong mas mabuti na rin ito para hindi na kami lalong masaktan pa.

Halos magtatakipsilim na nang makarating kami sa bahay ni kuya. Samantalang ang mga gamit namin ay dineretso na sa lilipatan namin. Sabay-sabay kaming naghapunang tatlo. Habang kumakain ay napag-usapan namin ang mga nangyari. At sa pag-uusap naming iyon ay nabuo ang isang desisyon,  ang tuluyang kalasin ang anumang ugnayan namin sa pamilya ni Kuya Carlo. 

Lumipas ang mga araw ay naging maayos naman ang buhay namin maliban sa problemang pinansyal. Dahil sa nawalan ako ng trabaho ay nagkaroon kami ng kakulangan sa panggastos sa araw-araw. Pilit naming pinagkakasya ni nanay ang perang inaabot ni kuya sa amin. Kaya nagpasiya akong maghanap ng bagong trabaho.

Tumagal ng halos tatlong buwan na wala akong trabaho hanggang sa isang araw.
"Hello Jerome, napatawag ka."
"Rico, kamusta na nakahanap ka na ba ng trabaho?" ang tanong ni Jerome sa akin.
"Sa kasamaang palad, wala pa rin." ang matamlay kong sagot sa kanya.
"Ganyan pala diyan ano, nasa Maynila ka na pero pahirapan pa rin maghanap ng trabaho. Siyanga pala Rico bago ko sabihin ang dahilan ng pagtawag ko sa iyo eh may ibabalita muna ako sa iyo."
"Tungkol saan na naman yan"
"Kay Sir Carlo"
"Ano ka ba naman Jerome, diba nag-usap na tayo sa bagay na yan."
"Alam ko iyon pero sure ka bang ayaw mong malaman?"
"Ayoko na. Hindi ko na babalikan pa ang nakaraan." sagot ko sa kanya.
"Ganoon ba, sayang naman. Oh ito na lang sasabihin ko sa iyo, nakausap ko ang isa kong kaibigan dyan sa Maynila, meron daw ngayong on-going audition diyan sa isang kilalang fashion boutique."
"So ano ngayon?" ang medyo pagkawalang interes kong sagot.
"Ano ka ba, chance mo na yan, hindi biro ang salary na makukuha mo"
"Ano bang trabaho yan?"
"Naghahanap sila ngayon ng bagong model"

Nabigla ako sa sinabing iyon ni Jerome. "Model? hindi ako pwede diyan"
"Hindi mo ba susubukan, alam mo ba kung bakit kita nirerekomenda na mag-audition, kasi naniniwala ako sa kakayahan mo. Yung kaibigan ko na ang nagsabi, base sa itsura mo sa mga pinakita kong mga pictures sa kanya ay may potensyal ka."
"Pero Jerome...."
"Nasa sa iyo yan, isipin mo na lang ang hirap sa paghahanap ng trabaho."
"Sige Jerome salamat sa tulong, pag-iisipan ko muna ang bagay na yan." ang nasabi ko na lang sa kanya.

Kinagabihan, kinonsulta ko kina kuya at nanay ang mga sinabi ni Jerome sa akin.
"Anak, wala kaming pagtutol ng kuya mo kung papasukin mo ang pagmomodelo, pero iniisip ka lang namin. Kung matatanggap ka, magiging exposed ka sa mga tao, baka ito ang maging dahilan ng pagkrus ninyo ng landas ng Kuya Carlo mo"
"Opo nay, naisip ko na rin ang posibilidad na yan, naaawa na rin ako kay Kuya e, nakikita ko pong nahihirapan siya sa pagsusustento sa atin. Gusto ko lang po ay makatulong."
"Ang bait talaga ng kapatid ko" ang nasambit ni Kuya. Alam ko ang pagkatouch niya sa sinabi ko. "Sige tol, kung ano ang desisyon mo, susuportahan ka namin ni nanay."

Kinabukasan, agad kong tinawagan si Jerome upang hingiin ang address at pangalan ng binanggit niyang boutique. Pagkarating ko sa lugar, nakita ko ang dami ng mga taong nakapila roon para mag-audition. Pumunta ako sa information at kumuha ng number. Pagkatapos noon ay umupo ako sa isang mahabang bench doon kasama ang ibang nag-audition.

Ilang minuto na rin akong nakaupo at naghihintay nang may tumabi sa aking isang lalaki.
"Hey nag-aapply ka rin ba?" ang tanong ng lalaki sa akin na naging dahilan upang tignan ko siya. Napansin kong may kagwapuhan siya at medyo bata sa akin pero hindi nagkakalayo ang aming mga katawan.
"Ah eh oo." ang naisagot ko na lang.
"Ok, bakit mo naman naisipang mag-audition?" ang sunod niyang tanong sa akin.
"No choice ako eh, nagbabakasakali lang kasi problemado kami sa pera ngayon"
"Pareho pala tayo, alam mo halos lahat naman ng tao dito eh ganyan din ang problema." sabi niya sabay turo sa ibang mga taong naroroon.
"Kasi di biro ang mga benefits na makukuha mo kung sakaling makukuha kang model" ang dagdag niya.

Bigla naman akong nagkaroon ng interes sa kanyang mga sinasabi kaya hinayaan ko lang siya magpatuloy. "Mayroong isang model dito na biglang umasenso. Dahil sa kanyang pagmomodelo ay nakabili siya ng bagong bahay at kotse para sa kanyang pamilya.
"Talaga?"
"Oo pero dapat maging handa ka sa mga ipapagawa sa iyo. May pagkakataong rarampa ka sa stage ng nakabrief lang gaya ng mga nakikita mo as TV at magazines."
"Alam ko na ang bagay na yan" ang sagot ko sa kanya. 
"Hindi lang yan, meron ka pang dapat....." ang sunod sana niyang sasabihin nang biglang tinawag ang aking numero.
"Sige salamat ha, pasok na ako sa loob" ang paalam ko sa aking kausap.

Medyo kinakabahan ako nang pumasok sa room ng audition. Nang makapasok, tumambad sa akin ang dalawang tao, isang babae at isang bakla. Agad silang nag-umpisa sa pag-iinterview sa akin. Sa una ay sinabi nila ang tungkol sa kanilang boutique.

Pagkatapos noon ay marami silang tinanong sa akin kabilang ang aking personal background at ang dahilan ng aking pag-audition. At ang pinakahuling pinagawa akin ay ang paghuhubad ng aking pang-itaas na damit. Kita ko ang pagkamangha sa mata ng bading na nag-iinterview sa akin. Ewan ko pero parang nakitaan ko siya ng pagnanasa sa kanyang mga mata ngunit hindi ko na lang pinansin iyon.

"May itsura ka naman, maganda ang iyong katawan kaya youre hired. Please come early to the office on Monday." ang huling sinabi ng babae na lubos kong ikinatuwa. Ito na kasi ang katuparan ng aking pangarap na matulungan ang aking pamilya.

Dahil sa sobrang excitement ay agad akong umuwi ng bahay upang ibalita kay nanay ang nangyari.

"Talaga anak, sabi ko na nga ba matatanggap ka. Masaya ako para sa yo" ang masiglang sagot ni nanay sa aking binalita.
"Sa wakas po, makakaahon na rin tayo, hindi na rin mahihirapan si kuya." sabi ko sabay yakap kay nanay.
"Pero anak, sigurado ka bang itutuloy mo yan, alam mo naman siguro..."
"Na matutunton ni Kuya Carlo ang kinalalagyan natin. E ano naman kung magkita kaming muli, wala ring magbabago, tanggap ko na hindi kami para sa isat-isa at saka ngayon siguro ay kasal na sila ni Marianne.
"Sige anak, pagbutihan mo na lang. Tandaan mo na nandito lang kami ng kuya mo para sa iyo." sagot ni nanay sabay haplos ng aking ulo.

Sa mga sumunod na araw ay wala akong ginawa kundi maghanda para sa aking bagong trabaho. Sa tulong ni kuya ay nagpagupit ako ng buhok, nagpafacial ng mukha, at nag-exercise sa isang gym na malapit sa bahay. 

At dumating ang araw ng aking pagsisimula.

Itutuloy......
Kinabukasan, pinag-usapan namin ni nanay ang lahat. Sinabi ko sa kanya ang aking desisyon. Masaya ako dahil ipinapakita niya sa akin ang kanyang suporta. Dahil dito ay mas lalo ko pa siyang minahal bilang ina.

Nagpatulong ako kay Jerome na makahanap ng pansamantalang tirahan namin ni nanay. Hinihintay kasi namin si kuya na nangakong maghahanap na ng lilipatan naming bahay sa Maynila. Alam na rin ng aking kapatid ang lahat dahil kinuwento ko ang mga ito sa kanya. Kung sa una ay botong-boto siya sa amin ni Kuya Carlo ay kabaliktaran na ngayon.

Ang umagang iyon ay ang magiging huling araw ko sa opisina. Magbibigay na kasi ako ng resignation letter. Ipinaalam ko na rin ito kay Kuya Carlo sa aming pag-uusap kagabi.

Maaga pa lang ay dumating na si Jerome sa amin para magsabay kami. Habang bumibyahe ay sinabi ko sa kanya ang tungkol sa resignation letter hanggang sa makarating kami sa opisina.

Pagkapasok ko sa office ni Kuya Carlo ay nakita ko siya na nakaupo. Sapo ng kanyang dalawang kamay ang buong mukha at ang buhok niya ay medyo magulo.  Nilapitan ko siya upang iabot na ang resignation letter.

Bahagya naman akong nagulat sa aking nakita nang tanggalin niya ang kanyang mga kamay sa mukha upang abutin ang letter. Sobrang maga ang kanyang mga mata na parang pinagsamang antok at magdamang pag-iyak.

Wala siyang naging pagtutol. Marahil ay natanggap na niya ang aking desisyon.

Pinagbuti ko ang pagtatrabaho sa araw na iyon. Sa buong araw na iyon ay walang ginawa si Kuya Carlo kundi tignan lang ako. Ewan ko pero nakakaramdam na ako ng awa sa kanya. Alam ko ang bigat ng kanyang salooobin pero ako pilit nilalakasan ang loob upang ipakita sa kanya na kaya ko at mapaninindigan ko ang lahat.

"Aalis na po ako Sir," ang pagpapaalam ko sa kanya ng hapon iyon. "Inayos ko na rin po ang lahat ng papeles para sa papalit sa akin"
"Sige, mag-ingat ka" ang kanyang tugon na may isang pilit na ngiti. Napansin ko ang pagtulo ng kanyang mga luha sa mga mata niya matapos sabihin iyon.

Habang pababa ako ay hindi ko maiwasang maluha muli. Sa tuwing maaalala ko ang kanyang kaawa-awang itsura ay napapaiyak ako. Pero tulad nga ng ginawa ko kanina ay pilit akong nagpapakita ng katatagan.

Sa lobby ay nakita ko si Jerome na nag-aabang. Hinatid na niya ako sa amin.

Kinabukasan ay nakuha ko na ang aking pinakahuling sahod. Malaking bagay ito upang magamit ito pangtustos sa aming paglilipat.

Isang linggo pa ang lumipas nang tawagan kami ni kuya at sinabing nakakita na siya ng aming lilipatan. Kaya agad namin sinimulan ni nanay ang pag-aayos ng aming kagamitan. At dumating na ang araw ng aming pag-alis. 

Habang isinasakay ang aming mga kagamitan sa isang nirentahang trak, napansin kong wala si Kuya Carlo. Hindi ko namang magawang itanong kay Titay Mely na kasalukuyang kinakausap si nanay kung nasaan siya baka kung ano pa ang isipin niya. Naisip kong mas mabuti na rin ito para hindi na kami lalong masaktan pa.

Halos magtatakipsilim na nang makarating kami sa bahay ni kuya. Samantalang ang mga gamit namin ay dineretso na sa lilipatan namin. Sabay-sabay kaming naghapunang tatlo. Habang kumakain ay napag-usapan namin ang mga nangyari. At sa pag-uusap naming iyon ay nabuo ang isang desisyon,  ang tuluyang kalasin ang anumang ugnayan namin sa pamilya ni Kuya Carlo. 

Lumipas ang mga araw ay naging maayos naman ang buhay namin maliban sa problemang pinansyal. Dahil sa nawalan ako ng trabaho ay nagkaroon kami ng kakulangan sa panggastos sa araw-araw. Pilit naming pinagkakasya ni nanay ang perang inaabot ni kuya sa amin. Kaya nagpasiya akong maghanap ng bagong trabaho.

Tumagal ng halos tatlong buwan na wala akong trabaho hanggang sa isang araw.
"Hello Jerome, napatawag ka."
"Rico, kamusta na nakahanap ka na ba ng trabaho?" ang tanong ni Jerome sa akin.
"Sa kasamaang palad, wala pa rin." ang matamlay kong sagot sa kanya.
"Ganyan pala diyan ano, nasa Maynila ka na pero pahirapan pa rin maghanap ng trabaho. Siyanga pala Rico bago ko sabihin ang dahilan ng pagtawag ko sa iyo eh may ibabalita muna ako sa iyo."
"Tungkol saan na naman yan"
"Kay Sir Carlo"
"Ano ka ba naman Jerome, diba nag-usap na tayo sa bagay na yan."
"Alam ko iyon pero sure ka bang ayaw mong malaman?"
"Ayoko na. Hindi ko na babalikan pa ang nakaraan." sagot ko sa kanya.
"Ganoon ba, sayang naman. Oh ito na lang sasabihin ko sa iyo, nakausap ko ang isa kong kaibigan dyan sa Maynila, meron daw ngayong on-going audition diyan sa isang kilalang fashion boutique."
"So ano ngayon?" ang medyo pagkawalang interes kong sagot.
"Ano ka ba, chance mo na yan, hindi biro ang salary na makukuha mo"
"Ano bang trabaho yan?"
"Naghahanap sila ngayon ng bagong model"

Nabigla ako sa sinabing iyon ni Jerome. "Model? hindi ako pwede diyan"
"Hindi mo ba susubukan, alam mo ba kung bakit kita nirerekomenda na mag-audition, kasi naniniwala ako sa kakayahan mo. Yung kaibigan ko na ang nagsabi, base sa itsura mo sa mga pinakita kong mga pictures sa kanya ay may potensyal ka."
"Pero Jerome...."
"Nasa sa iyo yan, isipin mo na lang ang hirap sa paghahanap ng trabaho."
"Sige Jerome salamat sa tulong, pag-iisipan ko muna ang bagay na yan." ang nasabi ko na lang sa kanya.

Kinagabihan, kinonsulta ko kina kuya at nanay ang mga sinabi ni Jerome sa akin.
"Anak, wala kaming pagtutol ng kuya mo kung papasukin mo ang pagmomodelo, pero iniisip ka lang namin. Kung matatanggap ka, magiging exposed ka sa mga tao, baka ito ang maging dahilan ng pagkrus ninyo ng landas ng Kuya Carlo mo"
"Opo nay, naisip ko na rin ang posibilidad na yan, naaawa na rin ako kay Kuya e, nakikita ko pong nahihirapan siya sa pagsusustento sa atin. Gusto ko lang po ay makatulong."
"Ang bait talaga ng kapatid ko" ang nasambit ni Kuya. Alam ko ang pagkatouch niya sa sinabi ko. "Sige tol, kung ano ang desisyon mo, susuportahan ka namin ni nanay."

Kinabukasan, agad kong tinawagan si Jerome upang hingiin ang address at pangalan ng binanggit niyang boutique. Pagkarating ko sa lugar, nakita ko ang dami ng mga taong nakapila roon para mag-audition. Pumunta ako sa information at kumuha ng number. Pagkatapos noon ay umupo ako sa isang mahabang bench doon kasama ang ibang nag-audition.

Ilang minuto na rin akong nakaupo at naghihintay nang may tumabi sa aking isang lalaki.
"Hey nag-aapply ka rin ba?" ang tanong ng lalaki sa akin na naging dahilan upang tignan ko siya. Napansin kong may kagwapuhan siya at medyo bata sa akin pero hindi nagkakalayo ang aming mga katawan.
"Ah eh oo." ang naisagot ko na lang.
"Ok, bakit mo naman naisipang mag-audition?" ang sunod niyang tanong sa akin.
"No choice ako eh, nagbabakasakali lang kasi problemado kami sa pera ngayon"
"Pareho pala tayo, alam mo halos lahat naman ng tao dito eh ganyan din ang problema." sabi niya sabay turo sa ibang mga taong naroroon.
"Kasi di biro ang mga benefits na makukuha mo kung sakaling makukuha kang model" ang dagdag niya.

Bigla naman akong nagkaroon ng interes sa kanyang mga sinasabi kaya hinayaan ko lang siya magpatuloy. "Mayroong isang model dito na biglang umasenso. Dahil sa kanyang pagmomodelo ay nakabili siya ng bagong bahay at kotse para sa kanyang pamilya.
"Talaga?"
"Oo pero dapat maging handa ka sa mga ipapagawa sa iyo. May pagkakataong rarampa ka sa stage ng nakabrief lang gaya ng mga nakikita mo as TV at magazines."
"Alam ko na ang bagay na yan" ang sagot ko sa kanya. 
"Hindi lang yan, meron ka pang dapat....." ang sunod sana niyang sasabihin nang biglang tinawag ang aking numero.
"Sige salamat ha, pasok na ako sa loob" ang paalam ko sa aking kausap.

Medyo kinakabahan ako nang pumasok sa room ng audition. Nang makapasok, tumambad sa akin ang dalawang tao, isang babae at isang bakla. Agad silang nag-umpisa sa pag-iinterview sa akin. Sa una ay sinabi nila ang tungkol sa kanilang boutique.

Pagkatapos noon ay marami silang tinanong sa akin kabilang ang aking personal background at ang dahilan ng aking pag-audition. At ang pinakahuling pinagawa akin ay ang paghuhubad ng aking pang-itaas na damit. Kita ko ang pagkamangha sa mata ng bading na nag-iinterview sa akin. Ewan ko pero parang nakitaan ko siya ng pagnanasa sa kanyang mga mata ngunit hindi ko na lang pinansin iyon.

"May itsura ka naman, maganda ang iyong katawan kaya youre hired. Please come early to the office on Monday." ang huling sinabi ng babae na lubos kong ikinatuwa. Ito na kasi ang katuparan ng aking pangarap na matulungan ang aking pamilya.

Dahil sa sobrang excitement ay agad akong umuwi ng bahay upang ibalita kay nanay ang nangyari.

"Talaga anak, sabi ko na nga ba matatanggap ka. Masaya ako para sa yo" ang masiglang sagot ni nanay sa aking binalita.
"Sa wakas po, makakaahon na rin tayo, hindi na rin mahihirapan si kuya." sabi ko sabay yakap kay nanay.
"Pero anak, sigurado ka bang itutuloy mo yan, alam mo naman siguro..."
"Na matutunton ni Kuya Carlo ang kinalalagyan natin. E ano naman kung magkita kaming muli, wala ring magbabago, tanggap ko na hindi kami para sa isat-isa at saka ngayon siguro ay kasal na sila ni Marianne.
"Sige anak, pagbutihan mo na lang. Tandaan mo na nandito lang kami ng kuya mo para sa iyo." sagot ni nanay sabay haplos ng aking ulo.

Sa mga sumunod na araw ay wala akong ginawa kundi maghanda para sa aking bagong trabaho. Sa tulong ni kuya ay nagpagupit ako ng buhok, nagpafacial ng mukha, at nag-exercise sa isang gym na malapit sa bahay. 

At dumating ang araw ng aking pagsisimula.

Itutuloy......
Kinabukasan, pinag-usapan namin ni nanay ang lahat. Sinabi ko sa kanya ang aking desisyon. Masaya ako dahil ipinapakita niya sa akin ang kanyang suporta. Dahil dito ay mas lalo ko pa siyang minahal bilang ina.

Nagpatulong ako kay Jerome na makahanap ng pansamantalang tirahan namin ni nanay. Hinihintay kasi namin si kuya na nangakong maghahanap na ng lilipatan naming bahay sa Maynila. Alam na rin ng aking kapatid ang lahat dahil kinuwento ko ang mga ito sa kanya. Kung sa una ay botong-boto siya sa amin ni Kuya Carlo ay kabaliktaran na ngayon.

Ang umagang iyon ay ang magiging huling araw ko sa opisina. Magbibigay na kasi ako ng resignation letter. Ipinaalam ko na rin ito kay Kuya Carlo sa aming pag-uusap kagabi.

Maaga pa lang ay dumating na si Jerome sa amin para magsabay kami. Habang bumibyahe ay sinabi ko sa kanya ang tungkol sa resignation letter hanggang sa makarating kami sa opisina.

Pagkapasok ko sa office ni Kuya Carlo ay nakita ko siya na nakaupo. Sapo ng kanyang dalawang kamay ang buong mukha at ang buhok niya ay medyo magulo.  Nilapitan ko siya upang iabot na ang resignation letter.

Bahagya naman akong nagulat sa aking nakita nang tanggalin niya ang kanyang mga kamay sa mukha upang abutin ang letter. Sobrang maga ang kanyang mga mata na parang pinagsamang antok at magdamang pag-iyak.

Wala siyang naging pagtutol. Marahil ay natanggap na niya ang aking desisyon.

Pinagbuti ko ang pagtatrabaho sa araw na iyon. Sa buong araw na iyon ay walang ginawa si Kuya Carlo kundi tignan lang ako. Ewan ko pero nakakaramdam na ako ng awa sa kanya. Alam ko ang bigat ng kanyang salooobin pero ako pilit nilalakasan ang loob upang ipakita sa kanya na kaya ko at mapaninindigan ko ang lahat.

"Aalis na po ako Sir," ang pagpapaalam ko sa kanya ng hapon iyon. "Inayos ko na rin po ang lahat ng papeles para sa papalit sa akin"
"Sige, mag-ingat ka" ang kanyang tugon na may isang pilit na ngiti. Napansin ko ang pagtulo ng kanyang mga luha sa mga mata niya matapos sabihin iyon.

Habang pababa ako ay hindi ko maiwasang maluha muli. Sa tuwing maaalala ko ang kanyang kaawa-awang itsura ay napapaiyak ako. Pero tulad nga ng ginawa ko kanina ay pilit akong nagpapakita ng katatagan.

Sa lobby ay nakita ko si Jerome na nag-aabang. Hinatid na niya ako sa amin.

Kinabukasan ay nakuha ko na ang aking pinakahuling sahod. Malaking bagay ito upang magamit ito pangtustos sa aming paglilipat.

Isang linggo pa ang lumipas nang tawagan kami ni kuya at sinabing nakakita na siya ng aming lilipatan. Kaya agad namin sinimulan ni nanay ang pag-aayos ng aming kagamitan. At dumating na ang araw ng aming pag-alis. 

Habang isinasakay ang aming mga kagamitan sa isang nirentahang trak, napansin kong wala si Kuya Carlo. Hindi ko namang magawang itanong kay Titay Mely na kasalukuyang kinakausap si nanay kung nasaan siya baka kung ano pa ang isipin niya. Naisip kong mas mabuti na rin ito para hindi na kami lalong masaktan pa.

Halos magtatakipsilim na nang makarating kami sa bahay ni kuya. Samantalang ang mga gamit namin ay dineretso na sa lilipatan namin. Sabay-sabay kaming naghapunang tatlo. Habang kumakain ay napag-usapan namin ang mga nangyari. At sa pag-uusap naming iyon ay nabuo ang isang desisyon,  ang tuluyang kalasin ang anumang ugnayan namin sa pamilya ni Kuya Carlo. 

Lumipas ang mga araw ay naging maayos naman ang buhay namin maliban sa problemang pinansyal. Dahil sa nawalan ako ng trabaho ay nagkaroon kami ng kakulangan sa panggastos sa araw-araw. Pilit naming pinagkakasya ni nanay ang perang inaabot ni kuya sa amin. Kaya nagpasiya akong maghanap ng bagong trabaho.

Tumagal ng halos tatlong buwan na wala akong trabaho hanggang sa isang araw.
"Hello Jerome, napatawag ka."
"Rico, kamusta na nakahanap ka na ba ng trabaho?" ang tanong ni Jerome sa akin.
"Sa kasamaang palad, wala pa rin." ang matamlay kong sagot sa kanya.
"Ganyan pala diyan ano, nasa Maynila ka na pero pahirapan pa rin maghanap ng trabaho. Siyanga pala Rico bago ko sabihin ang dahilan ng pagtawag ko sa iyo eh may ibabalita muna ako sa iyo."
"Tungkol saan na naman yan"
"Kay Sir Carlo"
"Ano ka ba naman Jerome, diba nag-usap na tayo sa bagay na yan."
"Alam ko iyon pero sure ka bang ayaw mong malaman?"
"Ayoko na. Hindi ko na babalikan pa ang nakaraan." sagot ko sa kanya.
"Ganoon ba, sayang naman. Oh ito na lang sasabihin ko sa iyo, nakausap ko ang isa kong kaibigan dyan sa Maynila, meron daw ngayong on-going audition diyan sa isang kilalang fashion boutique."
"So ano ngayon?" ang medyo pagkawalang interes kong sagot.
"Ano ka ba, chance mo na yan, hindi biro ang salary na makukuha mo"
"Ano bang trabaho yan?"
"Naghahanap sila ngayon ng bagong model"

Nabigla ako sa sinabing iyon ni Jerome. "Model? hindi ako pwede diyan"
"Hindi mo ba susubukan, alam mo ba kung bakit kita nirerekomenda na mag-audition, kasi naniniwala ako sa kakayahan mo. Yung kaibigan ko na ang nagsabi, base sa itsura mo sa mga pinakita kong mga pictures sa kanya ay may potensyal ka."
"Pero Jerome...."
"Nasa sa iyo yan, isipin mo na lang ang hirap sa paghahanap ng trabaho."
"Sige Jerome salamat sa tulong, pag-iisipan ko muna ang bagay na yan." ang nasabi ko na lang sa kanya.

Kinagabihan, kinonsulta ko kina kuya at nanay ang mga sinabi ni Jerome sa akin.
"Anak, wala kaming pagtutol ng kuya mo kung papasukin mo ang pagmomodelo, pero iniisip ka lang namin. Kung matatanggap ka, magiging exposed ka sa mga tao, baka ito ang maging dahilan ng pagkrus ninyo ng landas ng Kuya Carlo mo"
"Opo nay, naisip ko na rin ang posibilidad na yan, naaawa na rin ako kay Kuya e, nakikita ko pong nahihirapan siya sa pagsusustento sa atin. Gusto ko lang po ay makatulong."
"Ang bait talaga ng kapatid ko" ang nasambit ni Kuya. Alam ko ang pagkatouch niya sa sinabi ko. "Sige tol, kung ano ang desisyon mo, susuportahan ka namin ni nanay."

Kinabukasan, agad kong tinawagan si Jerome upang hingiin ang address at pangalan ng binanggit niyang boutique. Pagkarating ko sa lugar, nakita ko ang dami ng mga taong nakapila roon para mag-audition. Pumunta ako sa information at kumuha ng number. Pagkatapos noon ay umupo ako sa isang mahabang bench doon kasama ang ibang nag-audition.

Ilang minuto na rin akong nakaupo at naghihintay nang may tumabi sa aking isang lalaki.
"Hey nag-aapply ka rin ba?" ang tanong ng lalaki sa akin na naging dahilan upang tignan ko siya. Napansin kong may kagwapuhan siya at medyo bata sa akin pero hindi nagkakalayo ang aming mga katawan.
"Ah eh oo." ang naisagot ko na lang.
"Ok, bakit mo naman naisipang mag-audition?" ang sunod niyang tanong sa akin.
"No choice ako eh, nagbabakasakali lang kasi problemado kami sa pera ngayon"
"Pareho pala tayo, alam mo halos lahat naman ng tao dito eh ganyan din ang problema." sabi niya sabay turo sa ibang mga taong naroroon.
"Kasi di biro ang mga benefits na makukuha mo kung sakaling makukuha kang model" ang dagdag niya.

Bigla naman akong nagkaroon ng interes sa kanyang mga sinasabi kaya hinayaan ko lang siya magpatuloy. "Mayroong isang model dito na biglang umasenso. Dahil sa kanyang pagmomodelo ay nakabili siya ng bagong bahay at kotse para sa kanyang pamilya.
"Talaga?"
"Oo pero dapat maging handa ka sa mga ipapagawa sa iyo. May pagkakataong rarampa ka sa stage ng nakabrief lang gaya ng mga nakikita mo as TV at magazines."
"Alam ko na ang bagay na yan" ang sagot ko sa kanya. 
"Hindi lang yan, meron ka pang dapat....." ang sunod sana niyang sasabihin nang biglang tinawag ang aking numero.
"Sige salamat ha, pasok na ako sa loob" ang paalam ko sa aking kausap.

Medyo kinakabahan ako nang pumasok sa room ng audition. Nang makapasok, tumambad sa akin ang dalawang tao, isang babae at isang bakla. Agad silang nag-umpisa sa pag-iinterview sa akin. Sa una ay sinabi nila ang tungkol sa kanilang boutique.

Pagkatapos noon ay marami silang tinanong sa akin kabilang ang aking personal background at ang dahilan ng aking pag-audition. At ang pinakahuling pinagawa akin ay ang paghuhubad ng aking pang-itaas na damit. Kita ko ang pagkamangha sa mata ng bading na nag-iinterview sa akin. Ewan ko pero parang nakitaan ko siya ng pagnanasa sa kanyang mga mata ngunit hindi ko na lang pinansin iyon.

"May itsura ka naman, maganda ang iyong katawan kaya youre hired. Please come early to the office on Monday." ang huling sinabi ng babae na lubos kong ikinatuwa. Ito na kasi ang katuparan ng aking pangarap na matulungan ang aking pamilya.

Dahil sa sobrang excitement ay agad akong umuwi ng bahay upang ibalita kay nanay ang nangyari.

"Talaga anak, sabi ko na nga ba matatanggap ka. Masaya ako para sa yo" ang masiglang sagot ni nanay sa aking binalita.
"Sa wakas po, makakaahon na rin tayo, hindi na rin mahihirapan si kuya." sabi ko sabay yakap kay nanay.
"Pero anak, sigurado ka bang itutuloy mo yan, alam mo naman siguro..."
"Na matutunton ni Kuya Carlo ang kinalalagyan natin. E ano naman kung magkita kaming muli, wala ring magbabago, tanggap ko na hindi kami para sa isat-isa at saka ngayon siguro ay kasal na sila ni Marianne.
"Sige anak, pagbutihan mo na lang. Tandaan mo na nandito lang kami ng kuya mo para sa iyo." sagot ni nanay sabay haplos ng aking ulo.

Sa mga sumunod na araw ay wala akong ginawa kundi maghanda para sa aking bagong trabaho. Sa tulong ni kuya ay nagpagupit ako ng buhok, nagpafacial ng mukha, at nag-exercise sa isang gym na malapit sa bahay. 

At dumating ang araw ng aking pagsisimula.

Itutuloy......
Kinabukasan, pinag-usapan namin ni nanay ang lahat. Sinabi ko sa kanya ang aking desisyon. Masaya ako dahil ipinapakita niya sa akin ang kanyang suporta. Dahil dito ay mas lalo ko pa siyang minahal bilang ina.

Nagpatulong ako kay Jerome na makahanap ng pansamantalang tirahan namin ni nanay. Hinihintay kasi namin si kuya na nangakong maghahanap na ng lilipatan naming bahay sa Maynila. Alam na rin ng aking kapatid ang lahat dahil kinuwento ko ang mga ito sa kanya. Kung sa una ay botong-boto siya sa amin ni Kuya Carlo ay kabaliktaran na ngayon.

Ang umagang iyon ay ang magiging huling araw ko sa opisina. Magbibigay na kasi ako ng resignation letter. Ipinaalam ko na rin ito kay Kuya Carlo sa aming pag-uusap kagabi.

Maaga pa lang ay dumating na si Jerome sa amin para magsabay kami. Habang bumibyahe ay sinabi ko sa kanya ang tungkol sa resignation letter hanggang sa makarating kami sa opisina.

Pagkapasok ko sa office ni Kuya Carlo ay nakita ko siya na nakaupo. Sapo ng kanyang dalawang kamay ang buong mukha at ang buhok niya ay medyo magulo.  Nilapitan ko siya upang iabot na ang resignation letter.

Bahagya naman akong nagulat sa aking nakita nang tanggalin niya ang kanyang mga kamay sa mukha upang abutin ang letter. Sobrang maga ang kanyang mga mata na parang pinagsamang antok at magdamang pag-iyak.

Wala siyang naging pagtutol. Marahil ay natanggap na niya ang aking desisyon.

Pinagbuti ko ang pagtatrabaho sa araw na iyon. Sa buong araw na iyon ay walang ginawa si Kuya Carlo kundi tignan lang ako. Ewan ko pero nakakaramdam na ako ng awa sa kanya. Alam ko ang bigat ng kanyang salooobin pero ako pilit nilalakasan ang loob upang ipakita sa kanya na kaya ko at mapaninindigan ko ang lahat.

"Aalis na po ako Sir," ang pagpapaalam ko sa kanya ng hapon iyon. "Inayos ko na rin po ang lahat ng papeles para sa papalit sa akin"
"Sige, mag-ingat ka" ang kanyang tugon na may isang pilit na ngiti. Napansin ko ang pagtulo ng kanyang mga luha sa mga mata niya matapos sabihin iyon.

Habang pababa ako ay hindi ko maiwasang maluha muli. Sa tuwing maaalala ko ang kanyang kaawa-awang itsura ay napapaiyak ako. Pero tulad nga ng ginawa ko kanina ay pilit akong nagpapakita ng katatagan.

Sa lobby ay nakita ko si Jerome na nag-aabang. Hinatid na niya ako sa amin.

Kinabukasan ay nakuha ko na ang aking pinakahuling sahod. Malaking bagay ito upang magamit ito pangtustos sa aming paglilipat.

Isang linggo pa ang lumipas nang tawagan kami ni kuya at sinabing nakakita na siya ng aming lilipatan. Kaya agad namin sinimulan ni nanay ang pag-aayos ng aming kagamitan. At dumating na ang araw ng aming pag-alis. 

Habang isinasakay ang aming mga kagamitan sa isang nirentahang trak, napansin kong wala si Kuya Carlo. Hindi ko namang magawang itanong kay Titay Mely na kasalukuyang kinakausap si nanay kung nasaan siya baka kung ano pa ang isipin niya. Naisip kong mas mabuti na rin ito para hindi na kami lalong masaktan pa.

Halos magtatakipsilim na nang makarating kami sa bahay ni kuya. Samantalang ang mga gamit namin ay dineretso na sa lilipatan namin. Sabay-sabay kaming naghapunang tatlo. Habang kumakain ay napag-usapan namin ang mga nangyari. At sa pag-uusap naming iyon ay nabuo ang isang desisyon,  ang tuluyang kalasin ang anumang ugnayan namin sa pamilya ni Kuya Carlo. 

Lumipas ang mga araw ay naging maayos naman ang buhay namin maliban sa problemang pinansyal. Dahil sa nawalan ako ng trabaho ay nagkaroon kami ng kakulangan sa panggastos sa araw-araw. Pilit naming pinagkakasya ni nanay ang perang inaabot ni kuya sa amin. Kaya nagpasiya akong maghanap ng bagong trabaho.

Tumagal ng halos tatlong buwan na wala akong trabaho hanggang sa isang araw.
"Hello Jerome, napatawag ka."
"Rico, kamusta na nakahanap ka na ba ng trabaho?" ang tanong ni Jerome sa akin.
"Sa kasamaang palad, wala pa rin." ang matamlay kong sagot sa kanya.
"Ganyan pala diyan ano, nasa Maynila ka na pero pahirapan pa rin maghanap ng trabaho. Siyanga pala Rico bago ko sabihin ang dahilan ng pagtawag ko sa iyo eh may ibabalita muna ako sa iyo."
"Tungkol saan na naman yan"
"Kay Sir Carlo"
"Ano ka ba naman Jerome, diba nag-usap na tayo sa bagay na yan."
"Alam ko iyon pero sure ka bang ayaw mong malaman?"
"Ayoko na. Hindi ko na babalikan pa ang nakaraan." sagot ko sa kanya.
"Ganoon ba, sayang naman. Oh ito na lang sasabihin ko sa iyo, nakausap ko ang isa kong kaibigan dyan sa Maynila, meron daw ngayong on-going audition diyan sa isang kilalang fashion boutique."
"So ano ngayon?" ang medyo pagkawalang interes kong sagot.
"Ano ka ba, chance mo na yan, hindi biro ang salary na makukuha mo"
"Ano bang trabaho yan?"
"Naghahanap sila ngayon ng bagong model"

Nabigla ako sa sinabing iyon ni Jerome. "Model? hindi ako pwede diyan"
"Hindi mo ba susubukan, alam mo ba kung bakit kita nirerekomenda na mag-audition, kasi naniniwala ako sa kakayahan mo. Yung kaibigan ko na ang nagsabi, base sa itsura mo sa mga pinakita kong mga pictures sa kanya ay may potensyal ka."
"Pero Jerome...."
"Nasa sa iyo yan, isipin mo na lang ang hirap sa paghahanap ng trabaho."
"Sige Jerome salamat sa tulong, pag-iisipan ko muna ang bagay na yan." ang nasabi ko na lang sa kanya.

Kinagabihan, kinonsulta ko kina kuya at nanay ang mga sinabi ni Jerome sa akin.
"Anak, wala kaming pagtutol ng kuya mo kung papasukin mo ang pagmomodelo, pero iniisip ka lang namin. Kung matatanggap ka, magiging exposed ka sa mga tao, baka ito ang maging dahilan ng pagkrus ninyo ng landas ng Kuya Carlo mo"
"Opo nay, naisip ko na rin ang posibilidad na yan, naaawa na rin ako kay Kuya e, nakikita ko pong nahihirapan siya sa pagsusustento sa atin. Gusto ko lang po ay makatulong."
"Ang bait talaga ng kapatid ko" ang nasambit ni Kuya. Alam ko ang pagkatouch niya sa sinabi ko. "Sige tol, kung ano ang desisyon mo, susuportahan ka namin ni nanay."

Kinabukasan, agad kong tinawagan si Jerome upang hingiin ang address at pangalan ng binanggit niyang boutique. Pagkarating ko sa lugar, nakita ko ang dami ng mga taong nakapila roon para mag-audition. Pumunta ako sa information at kumuha ng number. Pagkatapos noon ay umupo ako sa isang mahabang bench doon kasama ang ibang nag-audition.

Ilang minuto na rin akong nakaupo at naghihintay nang may tumabi sa aking isang lalaki.
"Hey nag-aapply ka rin ba?" ang tanong ng lalaki sa akin na naging dahilan upang tignan ko siya. Napansin kong may kagwapuhan siya at medyo bata sa akin pero hindi nagkakalayo ang aming mga katawan.
"Ah eh oo." ang naisagot ko na lang.
"Ok, bakit mo naman naisipang mag-audition?" ang sunod niyang tanong sa akin.
"No choice ako eh, nagbabakasakali lang kasi problemado kami sa pera ngayon"
"Pareho pala tayo, alam mo halos lahat naman ng tao dito eh ganyan din ang problema." sabi niya sabay turo sa ibang mga taong naroroon.
"Kasi di biro ang mga benefits na makukuha mo kung sakaling makukuha kang model" ang dagdag niya.

Bigla naman akong nagkaroon ng interes sa kanyang mga sinasabi kaya hinayaan ko lang siya magpatuloy. "Mayroong isang model dito na biglang umasenso. Dahil sa kanyang pagmomodelo ay nakabili siya ng bagong bahay at kotse para sa kanyang pamilya.
"Talaga?"
"Oo pero dapat maging handa ka sa mga ipapagawa sa iyo. May pagkakataong rarampa ka sa stage ng nakabrief lang gaya ng mga nakikita mo as TV at magazines."
"Alam ko na ang bagay na yan" ang sagot ko sa kanya. 
Maya-maya ay lumabas ang isang staff at tinawag ang aking numero.
"Sige salamat ha, pasok na ako sa loob" ang paalam ko sa aking kausap.

Medyo kinakabahan ako nang pumasok sa room ng audition. Nang makapasok, tumambad sa akin ang dalawang tao, isang babae at isang bakla. Agad silang nag-umpisa sa pag-iinterview sa akin. Sa una ay nag-orient sila tungkol sa kanilang boutique.

Pagkatapos noon ay marami silang tinanong sa akin kabilang ang aking personal background at ang dahilan ng aking pag-audition. At ang pinakahuling pinagawa akin ay ang paghuhubad ng aking pang-itaas na damit. Kita ko ang pagkamangha sa mata ng bading na nag-iinterview sa akin. Ewan ko pero parang nakitaan ko siya ng pagnanasa sa kanyang mga mata ngunit hindi ko na lang pinansin iyon.

"May itsura ka naman, maganda ang iyong katawan kaya youre hired. Please come early to the office on Monday." ang huling sinabi ng babae na lubos kong ikinatuwa. Ito na kasi ang katuparan ng aking pangarap na matulungan ang aking pamilya.

Dahil sa sobrang excitement ay agad akong umuwi ng bahay upang ibalita kay nanay ang nangyari.

"Talaga anak, sabi ko na nga ba matatanggap ka. Masaya ako para sa yo" ang masiglang sagot ni nanay sa aking binalita.
"Sa wakas po, makakaahon na rin tayo, hindi na rin mahihirapan si kuya." sabi ko sabay yakap kay nanay.
"Pero anak, sigurado ka bang itutuloy mo yan, alam mo naman siguro..."
"Na matutunton ni Kuya Carlo ang kinalalagyan natin. E ano naman kung magkita kaming muli, wala ring magbabago, tanggap ko na hindi kami para sa isat-isa at saka ngayon siguro ay kasal na sila ni Marianne. Sa ngayon kasi ito lang ang nakikita kong paraan para maibsan ang paghihirap natin.
"Sige anak, pagbutihan mo na lang. Tandaan mo na nandito lang kami ng kuya mo para sa iyo." sagot ni nanay sabay haplos ng aking ulo.

Sa mga sumunod na araw ay wala akong ginawa kundi maghanda para sa aking bagong trabaho. Sa tulong ni kuya ay nagpagupit ako ng buhok at nagpafacial ng mukha. at nNag-inquire na rin ako for membership sa  gym sa isang kilalang mall.

At dumating ang araw ng aking pagsisimula.

PANTASYA Part 23

Kinakabahan man ay pormal akong sumunod kay Kuya Carlo papasok ng opisina. Samantalang tumayo si Marianne sa kanyang kinauupuan at mabilis na nilapitan si Kuya Carlo.

"Good Morning honey" si Marianne sabay yakap.
"Good Morning din." sagot naman ni Kuya Carlo. "Bakit ka nandito?"
"Do you remember what I told you yesterday? Sisimulan ko na yun ngayon."

Naalala ko naman ang kanyang tinutukoy, ang sinabing aangkinin niya muli si Kuya Carlo at babaguhin ito.

"Oh, may kasama ka pala, baka pwede mo naman akong ipakilala sa kanya" si Marianne na tumingin sa aking kinaroroonan. Bahagya naman akong nagulat.

"Ah eh, siya si Rico, assistant ko." ang pagpapakilala niya sa akin.

Maya-maya ay nilapitan ako ni Marianne. Lalong lumakas ang aking kaba sa kanyang sunod na ginawa. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa na animoy kinikilatis ako.

"So you are Rico. Im Marianne the future wife of Carlo." ang kanyang pagpapakilala.
Tila nabigla si Kuya Carlo sa narinig. "Ano ba ang pinagsasasabi mo Marianne?"
"Bakit, di ba totoo naman, I am the mother of your daughter."
"Pero hindi naman tayo magpapakasal"
Humalakhak naman ang babae. "Nagpapatawa ka ba, pananagutan mo na ako ngayon dahil sa anak natin. And besides wala namang masama kung magpapakasal tayo, lalaki ka babae ako."

Parang sibat sa aking puso ang mga pahayag ni Marianne. Tama siya, walang hadlang kung magpapakasal sila. Natural lang iyon sa isang lalaki at babae. At isa pa ay may anak sila, kailangan iyon upang mabuo ang kanilang pamilya. Hindi ko naman maiwasang mahabag sa aking sarili.

"No Marianne, nag-usap na tayo sa bagay na iyan di ba. At pumayag ka sa kasunduan natin." 
"Hindi pa naman huli ang lahat, saka namimiss kita eh, wala namang masama kung hindi ako sumunod sa kasunduan."
"Ayoko Marianne" ang may pailing-iling na sagot ni Kuya Carlo.

"Bakit Carlo, dahil ba sa kanya ha!" ang napataas na tanong ni Marianne sabay turo sa akin. "Anong gayuma ang ginawa sa iyo ng taong ito para magkaganyan ka?"
"Pwede ba wag kang mag-eskandalo dito, tandaan mo na nandito ka sa opisina ko" may pormal na pagsagot ni Kuya Carlo.
"Sagutin mo ang tanong ko, huwag mong ilihis ang usapan."
Bumuntong hininga si Kuya Carlo bago sumagot. "Wala kang pakialam sa buhay ko Marianne"
"Wala, ganoon na lang ba iyon. Nasasabi mo pa yan matapos mong sirain ang buhay ko"
Hindi sumagot si Kuya Carlo. Yumuko lang ito.

"Hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala na pinagpalit mo ako sa taong tulad niya" si Marianne at tumingin ulit sa akin.
"At ikaw, hindi ka ba nahihiya sa sarili mo. Sayang, may itsura ka pa naman at maganda ang katawan pero may pagkaberde pala ang dugo mo. Tama nga ang sabi ng iba na kabilang ka sa mga salot sa lipunan."

Wala ako magawa sa mga oras na iyon kundi manahimik na lang. Sa loob-loob ko ay gusto ko nang umalis sa lugar na iyon at pumunta sa isang lugar na kung saan mailalabas ko ang aking sama ng loob. Grabe ang naging epekto sa akin ng mga sinabi ni Marianne.

"Tumigil ka na Mariaane, sumosobra ka na. Wala kang karapatang pagsalitaan si Rico nang ganyan!" ang napapalakas na boses ni Kuya Carlo.
"Bakit hindi ba totoo na bakla siya di ba Rico?"
Hindi ako makatingin ng deretso kay Mariaane. Nanatili akong nakayuko.

"Marahil ngayon ay hiyang-kiya ka sa sarili mo at narealize mo na ang iyong mga pagkakamali. Kaya kung ako sa iyo ay magbago ka na. Maghanap ka ng taong karapat-dapat sa iyo hindi yung mang-aagaw ka ng taong may responsibilidad na." si Marianne.

Pakiramdam ko ay sasabog na ang dibdib ko sa sunud-sunod na patutsada ni Marianne sa akin. Kaya nagpasiya muna akong umalis sa lugar, baka hindi ko na kayanin pa ang mga sasabihin pa niya.

Hindi na ako nakapagpaalam pa kay Kuya Carlo, Mabilis akong lumabas habang naluluha. Hindi ko na alam ang direksyon na aking  tinatakbuhan pero isa lang ang alam ko, gusto ko munag lumayo. Hanggang sa makarating ako sa isang childrens playground. Umupo ako sa isang swing doon. Walang patid ang pagtulo ng aking mga luha.

Nasa kasagsagan ako ng pag-iiyak nang mapukaw ng aking atensyon ang mga masasayang batang naglalaro doon habang nagbabantay sa kanila ang mga magulang nila. Muli ay naalala ko ang lahat ng sinabi sa akin ni Marianne. Masakit man, pero wala akong naging pagtutol. Walang patutunguhan ang relasyon namin ni Kuya Carlo. Si Marianne ang karapat-dapat sa kanya, siya ang makapagbibigay at kukumpleto sa isang masayang pamilya tulad ng nakikita ko ngayon.

Maya-maya isang kamay ang tumapat sa aking mukha na may hawak na ice cream. Napatingin naman ako sa taong nagmamay-ari nito.

"Gusto mo" ang sabi niya nang tignan ko.
"Ikaw pala Jerome" sagot ko sabay pahid ng mga luha sa aking mata.
"Kain ka muna pampalamig ng ulo" Kinuha ko ang icecream sa kanya. 
"Salamat." sabi ko sa kanya. Umupo siya sa kabilang swing.

"Nakita kitang nagtatakbong lumabas ng building kanina. Alam ko na sobra ang iyong kalungkutan. Kaya sinundan kita. Maaari kang magshare sa akin, para mabawasan ang bigat na nararamdaman mo."
"Jerome salamat sa malasakit. Isa ka talagang mabuting kaibigan."
"Kaibigan lang, hindi ba pwedeng bestfriend?" ang tanong niyang may halong biro. Napangiti naman ako sa kanya.

Katahimikan ang namayani sa aming dalawa ng mga oras na iyon habang kinakain namin ang ice cream. Alam ko na naghihintay lang si Jerome na iopen ko sa kanya ang lahat ng nararamdaman ko. Pero tumagal pa ito ng ilang minuto kaya siya na ang bumasag nito.

"Wala ka pa bang balak bumalik sa opisina?" ang una niyang tanong sa akin.
Bumuntong hininga ako bago sumagot. "Ako, hindi ko alam. Gusto ko muna dito magpalipas ng oras para makapag-isip."
"Maaari ko bang malaman kung ano ang mga iniisip moat saloobin mo, mas maganda kasi kung ilalabas mo yan. Tulad ng sinabi ko kanina, maaari mong ibahagi sa akin yan."

Doon na ako naglakas loob na sabihin sa kanya ang lahat ng nangyari. At sinimulan ko isalaysay sa kanya ang lahat samantalang siya ay nakikinig lang. Matapos noon ay napaiyak na naman ako, pero kahit papaano ay gumaan ang aking pakiramdam.

Bigla siyang tumayo sa swing at nilapitan ako. Umupo siya nang bahagya sa tapat ko at pinahid ang aking mga luha gamit ng kanyang daliri. "Ano na ang gagawin mo ngayon?" ang sunod niyang tanong sa akin.

"Hindi ko pa alam. Naguguluhan pa kasi ako sa mga nangyari eh" ang naisagot ko lang.
"Siguro, kailangan mo nang dumistansya sa kanya. Alam ko na masakit ito para sa iyo dahil sa pagmamahal mo sa kanya."

Napaisip ako sa payo niyang iyon sa akin. Tama siya, ako na mismo ang dapat lumayo sa kanya dahil patuloy lang akong masasaktan kung ipagsisiksikan ko pa ang sarili ko kay Kuya Carlo.

"Salamat  Jerome."

Pinahid niyang muli ang natitirang luha sa aking pisngi. "Ito lang ang maipapayo ko sa iyo bilang kaibigan, gawin mong basehan ang  mga nangyari sa iyo para makabuo ka ng isang desisyon." Tumango lang ako sa kanya bilang sagot.

Pagkatapos noon ay tumayo siya. Hinawakan niya ako sa aking mga braso at hinila ako para tumayo rin. "Tutal ay wala ka pang balak bumalik sa opisina , tara gumala tayo."

Napangiti naman ako sa sinabi niya. Alam ko na gusto lang niya akong tulungan upang mapawi ang aking kalungkutan, kaya pumayag ako. 

Nagpunta kami sa isang SM mall sa lugar na iyon. Habang naglilibot kami ay panay ring ang cellphone ko. Alam kong si Kuya Carlo iyon kaya pinasiya ko munang patayin ito. Kumain kami sa isang restaurant doon at pagkatapos ay sa Worlds of Fun. Maraming biniling token si Jerome kaya halos lahat ng machine doon ay nalaro namin. At ang pinakahuling ginawa ay ang pagkanta sa KTV booth.

Hindi na namin namalayan ang oras at inabot kami ng gabi. Nagpasiya si Jerome na ihatid na lang ako sa amin.

"Jerome maraming salamat ah kahit naubos ang pera mo" sabi ko sa kanya habang nakasakay kami sa jeep.
"Ok lang sa akin iyon. Bilang bestfriend ay gagawin ko ang lahat upang sumaya ka sa abot ng aking makakaya" ang sagot ni Jerome sa akin. Sinuklian ko siya ng isang matamis na ngiti.

Pagkababa sa jeep ay sabay kaming nagtungo ni Jerome sa aming bahay. Habang naglalakad ay panay ang kanyang pagkukuwento at pagsasabi ng mga jokes. Mababaw lang naman ako kaya napapatawa  ako sa mga sinasabi niya kahit na may pagkacorny ang mga ito. Hanggang sa makarating kami sa aming bahay.

"Tara pasok ka muna" ang paanyaya ko kay Jerome habang binubuksan ko ang gate.
"Sige" ang sagot niya at sumunod sa akin.

Hindi pa man kami tuluyang nakakapasok ay isang sigaw ang aking narinig mula sa labas.

"Rico!"

Napalingon naman kami sa pinanggalingan ng boses. Biglang lapit naman ng taong ito at isang suntok ang pinakawalan sa mukha ni Jerome na dahilan upang mapaupo siya sa semento.

"Bakit mo siya sinaktan?" ang pahayag kong may bahid ng pagkabigla. Nilapitan ko si Jerome at inalalayang tumayo.
"Dapat lang sa kanya yan, hindi marunong tumupad sa usapan." ang maangas na sagot ni Kuya Carlo. Alam ko ang tinutukoy niya ay ang pagdistansiya sa akin.
"Sa tingin mo may bisa pa ba ang kasunduang iyon sa mga nangyayari ngayon kay Rico" ang biglang pagsabay ni Jerome sabay punas ng dugo sa labi gamit ang kanyang mga kamay.
 "Aba talagang ginagalit mo ako ha!" Akmang susuntukin pa niya sana si Jerome nang harangan ko na siya.

"Pwede bang tumigil ka na. Wala kang karapatan na saktan si Jerome dahil wala siyang ginagawang masama!"
"Wala, tignan mo nga ang ginagawa niyang pang-aagaw."
"Hindi siya mang-aagaw, dinadamayan lang niya ako sa mga problema ko."
"Bakit sa kanya pa, nandito naman ako?"
"Dahil siya lang ang nakakaintindi sa akin, at kahit kailan ay hindi pa niya sinaktan ang damdamin ko di tulad mo."

Bigla namang lumabas si Nanay. "Anong nangyayari rito?" ang nagtatakang tanong niya.
"Jerome, sabay ka muna kay Nanay sa loob." ang utos ko sa kanya. "Nay pakigamot naman po siya" ang pakiusap ko kay nanay.

"Huwag mong sabihin na pinagpalit mo na ako sa kanya." ang medyo galit na tanong ni Kuya Carlo pagkapasok nina Jerome. 
"At kung sasabihin kong oo may magagawa ka pa ba? Di ba wala? Sa tingin ko nga ay dapat na natin itigil ang relasyon natin. Maghiwalay na lang tayo alang-alang sa pamilya mo." ang deretsahang sagot ko sa kanya. Bigla naman akong nagkalakas ng loob na sabihin ang mga bagay na iyon dahil sa nangyari kay Jerome.
"Masyado na akong nasasaktan sa mga nangyayari. Narinig mo naman lahat ng mga sinabi ni Marianne sa akin kanina. Binaba niya nang husto ang aking pagkatao at ako pa ang sinisisi niya sa mga nangyayari sa iyo."

"Kung anuman ang mga sinabi ni Marianne kanina ay ako na ang humihingi ng tawad" ang mahinahong pahayag ni Kuya Carlo.
"Hindi mo kailangang gawin iyon para sa kanya. Tama kasi siya. Alam kong mahal ka ni Marianne kaya ginagawa niya ang mga ganitong bagay. Gusto lang niya na mabuo ang inyong pamilya. Naiintindihan ko ang lahat ng ito kaya para sa ikaaayos ng lahat ay nararapat lang na putulin ko na ang pakikipag-ugnayan sa iyo."
Bigla naman akong nakaramdam ng awa sa sunod niyang ginawa. Yumakap siya sa akin at humagulgol.

Itutuloy......